Vandaag is mijn laatste volle dag op Schiermonnikoog. Dat moet natuurlijk gevierd worden! Mijn strandfiets staat al klaar, ik weet wanneer het hoogwater wordt, proviand is klaar en het doel is vandaag de oostpunt van het eiland. Ik neem eerst het fietspad, maar ik besluit bij de eerste opgang naar het strand die kant al op te gaan. Ik heb tenslotte een strandfiets.

Zo’n strandfiets heeft extra brede banden zodat je ook in het mulle zand vooruit komt, maar echt fietsen is het natuurlijk op hard zand, dus voortdurend ben ik bezig dat op te zoeken. Dat lukt ook prima, dus al snel passeer ik strandpaviljoen De Marlijn. Dat betekent ook dat ik alle bebouwing achter me laat. Voor me ligt meer dan tien kilometer zand en strand en natuurlijk de zee. Ik blijf zo lang mogelijk in de buurt van de branding, misschien zie ik vandaag wel een zeehond!

Ik heb het nauwelijks gedacht of daar zie ik iets op het strand. Als ik dichterbij kom zie ik dat het inderdaad een zeehond is die op het strand ligt te rusten. Ik leg de fiets op het strand en loop in zijn richting. Tot mijn verrassing kan ik dichtbij komen en met mijn videocamera een opname maken. Als ik dichterbij kom besluit het dier opeens dat de zee misschien toch veiliger is. Over het zand schuifelt hij verrassend snel in de richting van het water.

Ik ben niet alleen zie ik als ik de punt nader. In de verte zie ik twee fietsers die met de fiets in de hand door het mulle zand in de richting van de zee lopen. Ik stop even en we maken een praatje. Het is een echtpaar die schelpen heeft gezocht, maar volgens de man is het met deze wind niet zo succesvol. “Je kunt beter oostenwind hebben, dan vind je meer” zegt hij “Ga jij door naar de punt?”.Ik fiets weer verder, het is nog een heel eind en ik wil natuurlijk voor het hoge water ook weer terug. Het mulle zandstrand en de harde zuidwester wind  die ik nu in de rug heb, maar straks tegen maakt de terugweg al moeilijk genoeg.

Ik bevestig dat ik dal wel van plan ben. Zij gaan terug, ze hebben gewone fietsen met smalle banden en voor hen wordt het nog een zware rit als ze tegen deze wind in het mulle zand gaan rijden.

Ik rijd door en het duurt niet zolang tot ik opnieuw een zeehond zie. Deze is wat groter, maar blijft ook rustig zitten zodat ik een goede foto kan maken. Toch besluit ook hij dat de zee veiliger is.

Na nog een goede kilometer kom ik aan op het einde. Vanaf hier zie ik hoe de Noordzee overgaat in de Wadden zee. Aan de Noordzeekant zie ik nog een windmolenpark in zee staan en verderop liggen nog wat kleine eilanden of zandbanken.

Ik drink en eet wat en zie opeens hoe het zeewater steeds verder het strand oprolt. Tijd om terug te gaan. Het harde zand waar ik over ben gekomen ligt al onder water en waar ik nu over rij is behoorlijk zacht en het is zwaar trappen. Af en toe moet ik afstappen om toch weer een beter oppervlak te vinden.

Na een paar kilometer besluit ik in de richting van de duinen te gaan. Lopend, want fietsen is in het fijne zand niet mogelijk, zeker niet met deze wind waar ik pal tegenin moet. Vlak bij duinen loopt een soort spoor waar het redelijk fietsen is. In de luwte van een duin stop ik even om nog wat te drinken en te eten en geniet af en toe van de hazen die door de duinpannen rennen.

Plotseling wordt de weg versperd door een soort binnenmeer waar ik lopend omheen moet. De grond is drassig, het water komt soms tot mijn enkels en dan ben je blij met goede schoenen. Met droge voeten bereik ik het droge pad weer en na een paar kilometer kom ik eindelijk uit bij het strandpaviljoen. Ik fiets nog een klein stukje over het strand en pak dan het fietspad naar het dorp.

Ik rij meteen door naar de fietsenverhuurder waar ik de fiets weer inlever. Dan is het nog een kleine twee kilometer lopen. Als ik thuis kom heb ik bijna veertig kilometer afgelegd, fietsend en lopend.

Het was een mooie dag. Een prima besluit van mijn kleine vakantie op Schier. Een aanbeveling voor iedereen die even tot rust wil komen. Schiermonnikoog is daar bijzonder geschikt voor.