Zaterdag maakten we onze eerste treinreis in India. Om een uur of elf gingen we met zes taxi’s van het hotel in Varkala naar het treinstation van de badplaats. De exprestrein die we namen ging helemaal door naar de hoofdstad New Delhi, maar zo ver hoefden wij niet. Onze reis ging naar Cochi vandaag, een relatief korte reis van ongeveer vier uur.

SONY DSC                     We hadden gereserveerde plaatsen en wisten dus precies in welk rijtuig we zaten. Dat is handig, want op het station wordt aangegeven waar dat rijtuig stopt, je staat dus altijd op de goede plek als de trein stopt. Tenminste, dat is de theorie!
We gingen met onze koffers en tassen op zoek naar de goede plek. Was het perron eerst nog wel een vlakke betegelde ondergrond, dat veranderde verderop. Het werd steeds hobbeliger en modderiger. Vooral de mensen met zware koffers op wielen hadden moeite hun eigendommen mee te zeulen. Gelukkig werd het na onze plek nog erger. Hadden wij even geluk gehad!

De bedelaars die op het perron tegenover ons zaten hadden de westerlingen al snel in de gaten. Op blote voeten staken zij de sporen over. Van het scherpe grind tussen de rails leken ze helemaal geen last te hebben. 

SONY DSC                     Met tien minuten vertraging, iets waarin Nederland over wordt geklaagd, maar waar in India niet moeilijk over wordt gedaan arriveerde de trein dan eindelijk op het station. We stonden netjes te wachten tot ons rijtuig B2 voor onze neus zou stoppen. De trein reed langzamer en langzamer en stond eindelijk stil. Geen rijtuig B2! De machinist had de trein veel te vroeg tot stilstaan gebracht. Het oorspronkelijke strijdplan was zo snel mogelijk in te stappen en dan de bagage ook zo snel mogelijk in de trein te krijgen. Die vlieger ging nu niet op: iedereen haastte zich met zijn eigen koffer naar het goede rijtuig, de trein zou immers maar vier minuten blijven staan! Geert (uit België) zeulde met zijn koffer, Janita trok haar tas op wieltjes over het nu alleen nog maar uit modderhopen bestaande perron, Carla trok haar rode koffer, die alleen maar roder werd door de rode modder, achter zich staan, kortom iedereen haastte zich naar de deur van het goede rijtuig.

De meesten waren binnen toen de trein alweer na één minuut zich in beweging zette en de meesten nog met de koffers in het nauwe gangpad stonden. Was iedereen aan boord? Samir schreeuwde om een noodrem. Otto, Ruud en Nina stonden nog buiten. Gelukkig reageerde de machinist. De trein kwam weer tot stilstand en de drie die dreigden te blijven staan op het perron, konden toch ook instappen.

Het duurde even voordat iedereen zat. De enorme stapels koffers en tassen die waren opgestapeld in het gangpad moesten nog worden opgeborgen. We hadden drie maal twee zitbanken, de bovenste slaapbank kon worden gebruikt als bagagerek en ook onder de banken was plaats voor bagage. Ook de slaapplaats boven de zitplaatsen aan het raam konden gebruikt worden als bagagerek, maar daar protesteerde de daar zittende Indiër tegen: hij wilde daar al snel gaan slapen. Dus werden daar de koffers maar weer afgehaald.

Buiten regende het inmiddels pijpenstelen. De trein maakte vaart en over de ramen gutsten de regendruppels. Sommige ramen boden een goed uitzicht naar buiten, andere waren beplakt met een blauw folie waardoor nauwelijks naar buiten was te kijken. Regelmatig kwamen mensen langs met koffie, thee, chai en andere lekkernijen waarvan de naam niet was te verstaan.
De passagier aan het raam nuttigde nog een ontbijt en ging toen inderdaad slapen op de slaapplaats boven zijn stoel. Ook in onze mensen waren mensen die gingen slapen, maar dan gewoon op hun zitplaats. Ook lazen mensen een boek en sommige mensen vonden het een belevenis om in het halletje buiten de open deur te hangen. Die open deur kon ook worden gebruikt om even op te warmen. In het rijtuig stond de airco namelijk flink hoog en dan was wat warme buitenlucht welkom.

Het bleef regenen, soms minder hard, soms goot het! De trein had er echter geen last van. Nog binnen vier uur bereikten we onze eindbestemming Ernakulam. Vandaar nog een taxiritje naar ons hotel. Het was nog een behoorlijk ritje. Eerst door het drukke verkeer van Ernakulam, de zusterstad van Cochi, en daarna door de nauwe straatjes van Cochi. Na een goede half uur bereikten we ons hotel, de regen kwam inmiddels met bakken uit de lucht.

Al om een een uur of zeven gingen we eten. We wilden naar het Old Port restaurant. Door de donkere, vaak onverlichte straatjes van Cochi is het moeilijk je weg te vinden. Toch lukte het ons om het restaurant te vinden. En zoals beloofd was het eten goed. Ondertussen konden we meegenieten van de muziek en zang uit het naast het restaurant gelegen Kathakali theater.

Zonder veel problemen bereikten we later het hotel weer, het regende minder hard, maar het regende nog steeds!

SONY DSC                     ‘s-Morgens zag Cochi er weer heel anders uit. Er was nog een lichte bewolking en de zon liet zich weer zien. Het werd snel warm, we ontbeten in het hotel en gingen op weg. Eerst door de straatjes in de richting van de Dutch Cemetery, een oude begraafplaats waar zoals de naam al zegt Nederlanders uit lang vervlogen tijden liggen begraven. We vonden het redelijk snel, helaas was het hek op slot. We konden over de muur uitkijken over de vervallen grafmonumenten en de in zijn geheel vervallen begraafplaats.
SONY DSC                     Daarna een wandeling langs de kunst, langs de Chinese vissersnesten waar Kochi zo beroemd door is. De vissersnetten hadden we ook al eerder gezien op onze tocht door de backwaters. Bijzonder aan deze netten is dat de bemanning ze via een bamboe steiger vanaf de wal kan bereiken.
Toen langs de vismarkt waar de vissers hun vangs hebben uitgestald. Zeker één kraai maakte daar goed gebruik van door snel een garnaaltje mee te pikken.

SONY DSC                     Toen in het kleine centrum in en een bakje thee gedronken bij het Kashi art restaurant. Als je door Kochi wandelt word je bijna elke vijf minuten wel aangesproken door een riksja rijder die je wel wil meenemen op een toeristische toer door de stad. We hadden af verschillende afgewimpeld vandaag en geloof me, soms valt dat niet mee! Ook bij de begraafplaats SONY DSC                     waren we aangesproken door zo’n man en deze sprak ons nu weer aan. Hij wilde ons wel naar het Dutch Palace brengen en naar de synagoge en naar Jew town en dat alles voor een zacht prijsje! We besloten maar bij hem in te stappen. Het was inmiddels erg warm en een rit in een riksja is dan behoorlijk verkoelend.

Riksja rijders stoppen vaak bij winkels en vragen je dan naar binnen te gaan: “Just go in Sir, do not buy anything”. De reden is duidelijk, ze krijgen SONY DSC                     er geld voor. Bij één van de winkels gaan we naar binnen, we kijken wat rond en lopen dan langzaam weer naar de uitgang. De verkoper komt op ons af en heeft natuurlijk al gezien dat we alleen oog voor het dure spul hebben! Hij troont ons mee naar een kamertje waar ringen en juwelen liggen uitgestald. Binnen de kortste keren liggen de ringen op de toonbank, de ene nog mooier dan de andere. En allemaal natuurlijk met een certificaat van echtheid.

SONY DSC                     We ontsnappen aan de verkoper en gaan verder. We komen eerst bij de synagoge die in Jew town staat. Die is natuurlijk dicht, maar dat geldt niet voor de souvenirwinkels waarvan de verkopers buiten staan om je naar binnen te praten. Het ‘hello friend, good afternoon madam’ is niet van de lucht en natuurlijk moet je hun winkel binnengaan: “just look, don;t buy antything”, heb je dat ooit van een verkoper gehoord?

SONY DSC                     Bij het Dutch Palace staan gelukkig geen souvenirverkopers. Het paleis is oorspronkelijk gebouwd door de Portugezen in 1555 en aan de Raja van Kochi gegeven. In 1663 hebben de Nederlanders het als teken van respect aan de koninklijke familie van Kochi gerestaureerd, vandaar de naam Dutch Palace. Officieel heet het nu Mattancherri Palace.
In het Palace is een museum gevestigd waar je voor de somma van 2 roepies (3 cent) toegang krijgt.

Na het museumbezoek gaan we naar huis. Als het aan ons ligt tenminste. De riksjachauffeur heeft nog andere plannen, maar daar brengen we hem maar van af. Tenslotte zet hij ons af voor de ingang van het hotel.

Vanmorgen hebben we aan de balie van het hotel kaarten gekocht voor een Kathakali optreden. Kathakali is een 400-jaar oude dans en drama vorm. Ooit werd het gebruikt om Hindoe mythologie in de SONY DSC                     tempels van Kerala tot leven te brengen, nu is het een echte kunstvorm die in theaters wordt uitgevoerd en natuurlijk ook voor toeristen.
SONY DSC                     Kathakali performer ben je niet zomaar, de opleiding duurt zes jaar. Het schminkenj voor de voorstelling gebeurt ook hoofdzakelijk door de acteurs zelf. Het publiek kan dit ook bijwonen. Voor de voorstelling begint worden ook nog enkele zaken gedemonstreerd, de kleuren die bij het schminken worden gebruikt, de handgebaren en gebaren van de dansers en wat vooral belangrijk is: de gezichtsuitdrukkingen. Eén van de dansers geeft een indrukwekkende demonstratie, de man kan zijn ogen alle kanten oprollen, gezichtsspieren aanspannen en alle mogelijke gemoedsuitdrukkingen uitdrukkingen: verbazing, boosheid, angst, hebberigheid, jaloezie, etc. Later in de voorstelling geeft hij daar nog vaak een voorbeeld van.

Een Kathakali voorstelling kan zo maar zes tot zeven uur duren. In plaats daarvan speelt SONY DSC                     men een fragment uit ‘De dood van Narakasura’ dat in de 18e eeuw is geschreven door Maharaja His Highness Karthika Thirunal. Het gaat over Nakrathundi, een demon die Jayanthan, de zoon van Indra, koning van de hemel, wil verleiden. Zij vermomt zich als een mooi meisje om dit te doen. Jayanthan doorziet dit echter en op het einde doodt hij de demon en brengt zijn vader verslag uit. De voorstelling duurt iets meer dan een uur en is een aaneenschakeling van muziek, zang, dans en veel kleur en beweging.

SONY DSC                     Buiten regent het weer, morgen vertrekken we weer uit Kochi. We reizen naar Thalasseri, een klein dorpje in het noorden van Kerala. De treinreis er naar toe duurt ongeveer zeven uur.