Terug naar Hunters Basin

/, Vakantie/Terug naar Hunters Basin

Terug naar Hunters Basin

Afgelopen donderdag maakten we onze eerste bergwandeling (hike) in de Telkwa mountains. Onze bestemming was het oude mijnkamp in Hunters Basin. Vanaf de boerderij is het gebergte waar we naar toe gaan zichtbaar, maar het is nog een flinke rit.

We vertrekken om halfacht van de boerderij en rijden naar Telkwa waar nog meer mensen wachten die ook mee gaan wandelen. Vier jaar geleden was de laatste maal dat we deze wandeling hebben gemaakt en toen was het iets eenvoudiger om bij het begin van de trail te komen. De brug over de rivier is weggespoeld en dat betekent dat we met de truck dwars door het laagstaande water moeten rijden. Cor heeft er geen enkele moeite mee en ook de twee volgende trucks komen moeiteloos aan de andere kant.

Vanaf daar is het nog een goede tien kilometer rijden over wegen die (uiteraard) uit gravel bestaan en af en toe hobbelig zijn. We bereiken echter zonder grote problemen het begin van onze wandeling en al snel begeven we ons op pad.

Het pad dat af en toe modderig is en waar we regelmatig grote plassen water tegenkomen gaat steeds omhoog en het duurt ruim anderhalf uur voordat we boven de boomgrens zijn. Op het pad vinden we regelmatig bewijs dat er veel beren in de buurt zijn. We stuiten namelijk vaak op de ontlasting van de dieren die vol zit met bessen die dan ook in groten getale voorkomen langs het pad. Het valt op dat de bessen nauwelijks verteerd lijken. Dinah pikt er eentje uit die net geplukt lijkt te zijn, het sap komt er nog uit.

Ik vraag me af of we deze bessen zouden kunnen gebruiken om er een exclusieve jam van te maken, net zoals er koffie wordt gezet van de koffiebonen die worden geoogst uit de ontlasting van de Loewak, de Aziatische civetkat. Deze koffie is ontzettend duur, maar ook heel smakelijk. Waarom zou dat niet zo zijn voor de jam gemaakt van bessen uit berenpoep?

We bereiken de waterval waar de anderen al gearriveerd zijn. Sommige ervaren bergwandelaars zijn nu eenmaal sneller dan wij.
We nemen hier onze eerste pauze van de dag. Alle Canadese deelnemers vertrekken daarna voor een wandeling naar de Camel Hump, een wandeling die nog wel een paar uur duurt. Wij wagen ons hier niet aan en gaan met ons tweeën naar het oude mijnkamp. Voor de zekerheid ‘wapenen’ we ons wel met bearspray om ons eventuele lastige beren van het lijf te houden.

Waar de anderen het pad blijven volgen steken wij de kreek over. We spreken af om elkaar om vier uur weer te zien bij de waterval. Niemand gaat verder tot iedereen daar is.

Het is een behoorlijke klim naar het kamp, over een weg die wegens de vele stenen soms moeilijk begaanbaar is. We klimmen hoger en hoger en bereiken uiteindelijk het oude kamp. Vier jaar geleden stond een van de gebouwen nog overeind, maar ook dat laatste bouwwerk is nu toch slachtoffer geworden van de tand des tijds. Aan de sporen te zien heeft ook het niet geholpen dat er brand is gesticht.
Het fornuis dat er nog in stond valt nu nog meer op in de puinhopen. Het oude bed staat op een heuveltje en kan met wat planken er op prima worden gebruikt als zitplaats.

We eten en drinken hier wat en verkennen dan de omgeving nadat we een selfie hebben gemaakt. Met de smartphone checken we onze hoogte, het blijkt 1669 meter te zijn.

Als we rondlopen horen we opeens een fluitend geluid. Het is het kenmerkende geluid van een bergmarmot, maar hoewel hij (of zij) zich vaak laat horen krijgen we hem niet te zien. Bij een meertje in de buurt hebben we meer geluk. Op een rotsblok zit een marmot, maar als hij ons ziet duikt hij snel weg onder de beschermende rotsen.

We blijven hier geruime tijd en genieten van het uitzicht op de omringende bergen, we zien nog berggeiten hoog op de bergrug, en gaan dan weer langzaam terug naar de waterval. We zijn er mooi op tijd, maar moeten dan nog wachten op de anderen. Het duurt geruime tijd voordat de eersten aankomen. We wachten tot we weer compleet zijn en lopen daarna weer naar beneden, naar de trucks. De wandeling terug lijkt altijd langer te duren dan de weg naar boven en iedereen is dan ook blij weer bij de trucks te zijn.
Ruim 12 uur nadat we zijn vertrokken komen we weer thuis. Het was een lange, maar bovenal weer een mooie dag.

By |2016-08-30T00:56:31+00:00augustus 30th, 2016|Canada 2016, Vakantie|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.