Ook vanmorgen weer was het bewolkt en werd er wat regen verwacht. Ik sliep een beetje uit, om half negen pas kwam ik m’n bed uit. Ontbijten en dan nog wat boodschapjes doen bij de Spar in het dorp, een wandelingetje van zo’n twee kilometer.

Na het boodschappen doen ging ik langs bij een fietsenverhuurbedrijf en huur daar … juist, een fiets. Met de boodschappentas aan het stuur fietste ik naar mijn appartement en maakte ik wat broodjes klaar voor onderweg. Een fietstocht op Schiermonnikoog is altijd een feest en ook vanmiddag was het weer er prima voor. De bewolking verdween en maakte plaats voor een strakblauwe lucht.

Ik reed via het dorp eerst naar de Westerduinen, waar ik gisteren nog had gewandeld. Deze keer echter bleef ik na de Westerplas het fietspad volgen in de richting van de jachthaven en veerterminal. Daarna stak ik de weg over en bleef nog een hele tijd aan de Waddenkant van de dijk fietsen. Onderweg werd ik nog verrast door een echt Waddenkonijn dat stil op het fietspad bleef zitten toen ik passeerde.

Mijn eerste doel was de Kobbenduinen, een groot natuurgebied op het eiland. Ik wandelde een tijdje door het gebied voordat ik op een bankje ging zitten waar je een fantastisch uitzicht hebt over het uitgestrekte gebied. Ik dronk en at  wat en ging daarna weer op weg in de richting van het strand.

Bij het paviljoen de Marlijn fietste ik het strand op. Fietsen op het strand? Dat mag toch niet met een huurfiets hoor ik je al zeggen!
Normaal gesproken klopt dat, maar hier op Schiermonnikoog heeft men de strandfiets (‘de Flits’) bedacht, een fiets waar je wel mee op het strand mag fietsen. De fiets is voorzien van extra brede banden en versnellingen zodat je ook in het mulle zand kunt blijven fietsen. Je moet wel aan het einde van de dag de fiets terugbrengen omdat deze meteen wordt schoongespoeld en gesmeerd. “Als je dit met een normale fiets doet kun je die al heel snel afschrijven” vertelde de fietsenverhuurder “deze fietsen zijn er speciaal op gebouwd. Toch moet je ze meteen afspoelen, want dat zeezout is heel schadelijk”.

Ik rij terug in de richting van de vuurtoren. Ik probeer wel het harde zand wat op te zoeken, want ondanks de brede banden is het in het mulle zand toch moeilijk te blijven fietsen. Na een paar kilometer bereik ik de vuurtoren, maar
besluit door te fietsen naar de westkant van het eiland. Bij de opgang naar de Westerduinen verlaat ik het strand en zit nog een half uurtje te kijken naar de Waddenzee die er rustig bijligt. In de verte ligt Ameland, maar dat zie ik niet. Wel het kleine eilandje Het Rif, dat tussen Schiermonnikoog en Ameland inligt.

Als ik terug kom in het dorp lever ik de fiets weer in bij het verhuurbedrijf. Wel neem ik meteen een andere fiets mee. Morgen wil ik naar de andere kant van het eiland fietsen, een bestemming die je alleen via het Noordzeestrand kunt bereiken.