Deze week breng ik weer een paar dagen door op Schiermonnikoog, het kleinste bewoonde Waddeneiland. Ik ben er al vaker geweest en ik weet dat het een fijn eiland is om een paar dagen door te brengen.
Janita en Jeffrey brengen me naar Lauwersoog. Het is een autorit door een mistig landschap, een mist die dikker en dikker lijkt te worden als we verder naar het noorden gaan. We zijn echter nog ruim op tijd, het schip ligt te wachten en na een tijdje kan ik aan boord.

Na een half uur vertrekt het schip en is er snel niets anders meer te zien dan water. Het uitzicht is ook op de Wadden beperkt tot enkele tientallen meters. Als ik een kwartier voor aankomsttijd even naar het bovendek ga, is ook daar niets te zien. Plotseling duikt de haven op uit de mist en kunnen de passagiers van boord. De goede bus is snel gevonden en twintig minuten later stap ik uit op het einde van de Badweg waar ik voor een paar dagen een huisje heb gehuurd met uitzicht op de duinen en op de zee. Die laatste laat zich vandaag echter vanuit het raam van mijn vakantieverblijf niet zien.

Het is tijd om wat boodschappen te doen, het is een wandeling van goed 20 minuten naar het dorp en bij de Spar koop ik wat eerste levensbehoeften. Thuisgekomen wordt het tijd om een wandeling naar het strand te maken, dat op een steenworp afstand van mijn huisje ligt. Je ziet nauwelijks vijftig meter vooruit en de zee die je normaal altijd ziet als je het strand oploopt is nergens te bekennen. Ik loop een paar minuten in de richting waar ik de zee vermoed en als ik opeens de branding hoor weet ik dat dichtbij ben. De mist is echter bijzonder dik en pas als ik bijna in het water sta zie ik de witte schuimkoppen op de golven. Ik loop een paar minuten langs de branding en loop dan weer terug naar de duinen waar ik via een andere opgang weer het strand verlaat.

Bovenaan het duin staat een enorme haas me verbaasd aan te kijken voordat hij met grote sprongen de voor hem veilige duinen in vlucht. Ik ga nog even op een bankje zitten, maar het dier laat zich niet meer zien.

Ik loop via het fietspad weer in de richting van mij tijdelijke woning op dit mooie eiland. Door de dichte mist ziet het er allemaal heel anders, bijna spookachtig, uit. Een boompje dat is bedekt met mistdruppels lijkt versierd met allemaal kleine lampjes en het duinlandschap ziet er mysterieus uit. Als je dan ook nog een oude Duitse munitie opslagplaats uit de tweede wereldoorlog ontdekt lijkt het allemaal nog spookachtiger. De munitiebunker is een overblijfsel van de Duitse Antlantikwall en ligt onder een duin waarop in de oorlog een groot geschut de zee bewaakte.

Na een wandeling van anderhalf uur kom ik weer thuis en dat is net voordat het donker wordt. De duisternis valt vroeg vanavond.