Mooi weer en rook

/, Canada 2018, GvdM, Vakantie/Mooi weer en rook

Mooi weer en rook

Ook in British Columbia genieten ze van een uitzonderlijk mooie zomer. Voor veel mensen betekent het mooie en droge weer echter ook overlast. Zoals ik vorige week al schreef zijn overal in de provincie bosbranden uitgebroken die vaak lastig zijn te bestrijden. Vanuit de boerderij zien we ook elke avond grote rookwolken opstijgen aan de horizon van branden die nog steeds niet onder controle zijn. Blusvliegtuigen vliegen regelmatig over, op weg naar de brand of terug naar het vliegveld om daar te worden bijgeladen met blusmiddel.

De rook die zaterdags rond Round Lake was komen te hangen was zondag weer aardig opgetrokken en we vermaakten ons op het strand. Kanovaren en zwemmen zijn met dit mooie weer populaire dingen om te doen. Woensdag ging ik weer met de wandelclub van Gary en zijn vrienden wandelen. Ditmaal starten we op de parkeerplaats bij het treinspoor in Telkwa en liepen een paar kilometer langs de rivier voordat we gingen lunchen. De terugweg ging grotendeels langs hetzelfde pad, maar we hadden daarbij de pech dat een wespennest langs het pad door ons werd opgeschrikt. Zelf kreeg ik vier steken te verduren, maar ook de anderen in de groep werden aangevallen door de nijdige beesten.

Donderdag en vrijdag was het tijd voor een wat langer uitstapje. We gingen naar de lavabeds in New Ayansh. Meer dan 250 jaar geleden werd dat gebied getroffen door de laatste vulkaanuitbarsting in Canada en de sporen daarvan zijn nog altijd zichtbaar.
Round Lake ligt hemelsbreed ongeveer op een afstand van 150 kilometer van New Ayansh, maar omdat je hier nogal eens om bergen heen moet rijden is de afstand over de weg belangrijk langer: 273 kilometer. We volgen highway 16 naar Kitwanga en slaan dan rechtsaf en volgen highway 37. Na ongeveer 70 kilometer slaan we linksaf op de Nass Forrester Road en dan is het nog 52 kilometer naar New Ayansh. De eerste 45 kilometer rijden we op een gravel weg, maar daarna is de weg geasfalteerd.
We hebben een kamer gereserveerd in een B&B en door een goede bewegwijzering is deze goed te vinden. We worden hartelijk ontvangen door eigenaresse Kim die ons onze kamer en de rest van haar huis laat zien. Bovendien geeft ze ons tips wat er allemaal te zien is in de omgeving en wat we vandaag en morgen kunnen doen. “Als jullie morgen naar de hotsprings willen krijg je van mij aparte handdoeken. Daarna kun je terugkomen om nog even te douchen voordat je weer vertrekt. Neem rustig de tijd, aan op tijd uitchecken doe ik niet”.
We installeren ons en op advies gaan we eerst naar het visitor centre van de lavabeds om daar een kaart van de omgeving te halen. Het centre is snel te vinden, maar helaas is het dicht en ook in het dorpje New Ayansh is geen info te krijgen. We besluiten daarom om eerst maar zonder die kaart de omgeving te verkennen. We rijden highway 113 op die ook bekend staat als de Nisga’a highway. Deze is helemaal geasfalteerd en verbindt de vier plaatsen die samen de Nisga’a nation vormen. Dit zijn Gitlaxt’aamiks (New Ayansh), Gitwinksihlkw (Canyon City), Laxgalts’ap (Greenville) en Gingolx (Kincolith). Het gebied kent een autonoom Indiaans (native) bestuur dat met respect voor de wetten die gelden in Canada en Britisch Columbia hun eigen wetten kunnen maken en verantwoordelijk zijn voor de gang van zaken in hun eigen gebied.
We rijden eerst naar Gitwinksihlkw waar we de beroemde hanging bridge in het dorp bekijken. Het is een smalle voetgangersbrug die als je er op stapt behoorlijk begint te slingeren. Ooit was het de enige manier om het dorp te bereiken, nu kun je een eindje verder met de auto over de brug rijden.
Niet ver buiten het dorp staat een monument dat herinnert aan de uitbarsting van meer dan 260 jaar geleden. Bij die uitbarsting werden twee Nisga’a dorpen bedolven en kwamen ongeveer 2000 mensen om het leven.
We rijden nog even door tot de parkeerplaats van de hotspots zodat we morgen weten waar we die kunnen vinden en rijden dan terug naar ons B&B. Kim is al bezig om het avondeten klaar te maken. Ze heeft daarbij hulp van een vriend die in de naburige ashram (!) woont. Het wordt een veganistische maaltijd, maar voor de niet zo fanatieke veganisten staat er ook kip op het menu! Bovendien worden de maaltijd eventueel ook vergezeld door een goed glas bier of wijn. Het wachten is op nog meer gasten die vanavond mee-eten en dus zitten we eerst gezellig om de veranda van het ijs en krijgen veel verhalen van Kim te horen over de omgeving en vooral over het wildleven rondom haar huis: zwarte beren, kermode beren (een witte variant van de zwarte beer), grizzlies, moose (elanden) en wolven, ze heeft ze allemaal al meerdere keren gezien.
Dan is het eindelijk tijd om te eten, de maaltijd smaakt prima en aan tafel heerst een gezellige sfeer. De andere gasten zijn twee dames uit Terrace en Vancouver die morgen al om vijf uur vertrekken en een studente uit Terrace die het plantenleven op de lavabeds bestudeert. Daarna is het tijd voor een goede nachtrust, want morgen staat ons nog een drukke dag te wachten.

Na een uitstekend ontbijt rijden we naar Gingolx, de meest westelijke plaats. Zodra we het dorp bereiken eindigt het asfalt en bestaat de weg weer uit gravel wat een authentiek gevoel geeft. Gingolx ligt dicht aan de oceaan en ligt dicht bij de grens. Het is de vishoofdstad van Nisga’a nation en wordt dan ook druk bezocht door vissers. We wandelen over de promenade die bij het dorpje is aangelegd. Het is bewolkt, maar toch zijn er mooie foto’s te maken van de omgeving en vooral het uizicht.

Na ons bezoek gaan we weer op weg naar onze volgende bestemming van de dag: het museum in Laxgalts’ap. Hier vind je veel informatie over de cultuur van de oorspronkelijke inwoners en natuurlijk is ook de treaty (het verdrag wat tot autonomie heeft geleid) hier een belangrijk onderwerp. Je mag fotograferen in het museum, maar wel zonder flits. Het museum biedt een goede indruk van de lokale cultuur en de kleuren van de traditionele kleding en het houtsnijwerk zijn vaak overdonderend.

Het volgende doel zijn de hotsprings, die voor de lokale bewoners al belangrijk waren bij hun rituelen en ook een heilige plaats vormen in hun cultuur. Gelukkig mogen ook toeristen meegenieten en zijn er zelfs twee nieuwe bassins aangelegd. Samen met een paar uit Zwitserland dat twee maanden lang door BC trekt en een paar uit het dichtbij gelegen Terrace die hier voor de eerste maal zijn brengen we een half uurtje door in het warme water.
Het water stinkt behoorlijk naar zwavel en een douche is dus geen overbodige luxe, anders zit je de hele terugweg met een zwavellucht in de auto. We gaan daarom terug naar het B&B en douchen ons daar. Daarna nemen we hartelijk afscheid van Kim en rijden we in de richting van Terrace en bekijken onderweg nog een paar highlights van de lavabeds waaronder een heel mooie waterval. Ook bezoeken we een plaats waar ooit een boom werd bedolven door de lava en vervolgens wegbrandde. De lava stolde sneller en daardoor is nu nog de vorm van de boom te zien. Aan de binnenkant kun je nog afdrukken van de bast zien.

Vanuit Terrace rijden we weer naar huis via Kitwanga en Hazelton waar we bij een restaurantje nog wat gaan eten.

Voor wie binnenkort ook een bezoek aan de lavabeds wil brengen, kan meer informatie vinden op de website van Nisga’a nation.
Een verblijf in het B&B van Kim is zeker aan te bevelen. Hier vind je alle informatie over haar uitstekende B&B.

We hebben geen wild gezien op onze tocht naar de lavebeds, maar dat maken we zondagavond goed. Cor stelt voor een rondrit door de omgeving te maken. Al snel zien we onze eerste zwarte beer, deze schiet net voor de truck langs, maar ik kan nog net een plaatje schieten. Een paar kilometer is het weer raak, we zien een beer die zich tegoed doet aan de bessenstruiken. Hij maakt zich uit de voeten als we terug rijden, maar even later winnen de bessen het toch weer van de angst voor mensen. Vanuit de auto is hij moeilijk te zien doordat hij hoger staat, maar als ik uit de auto stap kan ik hem vanaf de kant van de weg goed zien.
Als het al donker wordt schiet opeens een moose (eland) kalf de weg over en verdwijnt snel in het struikgewas. De moeder die vast ook in de buur is laat zich niet zien. Onze safari levert nog een treffen met een beer op. We zien hem in de koplampen en hij blijft even staan om daarna snel te verdwijnen in het bos.

By |2018-08-24T02:24:54+00:00augustus 24th, 2018|Canada, Canada 2018, GvdM, Vakantie|0 Comments

About the Author:

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.