Het dak van de wereld

Het dak van de wereld

Natuurlijk kende onze reis al enkele hoogtepunten, maar zondag stond het letterlijke hoogtepunt op het programma: de Mount Everest. De berg, in Tibet Mount Qomolangma genoemd is de hoogste berg ter wereld en natuurlijk keken we er naar uit.

De weg er naar toe gaat voor een groot gedeelte over een ruwe weg waardoor de reistijd uiteraard vrij lang is. We stonden dan ook al om kwart over vijf op en zaten om zes uur aan het ontbijt. Iets na half zeven reed de bus Sakya uit en reden we terug naar de Friendship Highway. Het werd weer een schitterende tocht. De bergen aan beide zijden van de weg, de landerijen waarop boeren al vroeg in de ochtend bezig waren, de weidse uitzichten, het fraaie zonnige weer, het maakte de tocht tot een waar plezier.

Het hoogste punt , de Kiatslow pas op 5220 bereikten we zonder problemen. Vanaf hier konden we de eerste bergen van de Himalaya al zien. De Mount Everest was er nog niet bij, deze zouden we later in het vizier krijgen. Af en toe kon de bus maar moeizaam zijn weg vervolgen. Er wordt volop aan de weg gewerkt en af en toe moest de chauffeur halsbrekende toeren uithalen en griezelden sommige passagiers.

Toen kwam Mount Everest in beeld. De markante piek liet zich zien en weer werd gestopt om de eerste foto’s te maken.
Toen we verder reden zagen we eerst mensen langs de weg die bezig waren met het lopen van een kora rond heilige bergen. Het kost hen ongeveer vijftien dagen. Het waren half nomaden die bezig

waren aan de kant van de weg hun kamp op te zetten. We stopten om foto’s te maken en zagen opeens steeds meer mensen zich aansluiten in het kamp. De vrouwen en mannen begonnen meteen met het uitspannen van de paarden, en het opzetten van de tenten. Opvallend dat ook zij zich bedienen van nieuwe snufjes zoals zonnecellen.

De kinderen renden spelend rond en maakten meteen plezier. Toen wij dichterbij kwamen reageerden de ouderen vriendelijk en de kinderen soms verlegen of vrolijk. Veel mensen lieten zich graag fotograferen, alleen enkele oudere vrouwen hadden er wat moeite mee.
We bleven vrij lang hangen en de sfeer was uiterst plezierig. We waren welkom, dat kon je merken. Na het maken van foto’s namen we eindelijk afscheid. Vanuit de bus zwaaiden we nog naar de nomaden die ook de moeite namen terug te zwaaien.

We gingen verder op de Friendship Highway tot we in een klein dorpje kwam waar we de afslag namen naar Mount Everest. De weg veranderde van een asfaltweg in een ruwe grindweg. Het nam zeker drie uur om te arriveren bij onze bestemming van die dag, het Monastery Guesthouse. Het is een primitief onderkomen waar je kunt slapen en eten, dat is alles. We deelden een kamer met Ruud en Nina. Het was

een kamer waar vier bedden stonden, een spaarlampje hing en totaal geen comfort aanwezig was. Op de bedden lagen kussens, een dekbed en twee dekens die allen klam aanvoelden. Het is nu eenmaal een avontuur, reizen naar dit soort bestemmingen. We brachten onze koffers naar binnen en stonden daarna alweer klaar voor de trip naar basiskamp 1 van Mount Everest. De bus bracht ons naar het tentenkamp waar ook hotels (tenten) en restaurants zijn te vinden. Ook een heus postkantoor waar je speciale kaarten naar huis kunt verzenden. Ook kun je hier kaartjes kopen voor de trip naar het basiskamp. Wij gingen natuurlijk lopen.

Op 5200 meter hoogte is de lucht ijl. En dat merk je!
We spraken af ons eigen tempo te lopen. Al snel viel de groep uit elkaar. Het was een hele wandeling die af en toe wel heel mooie uitzichten bood op de omringende bergen en natuurlijk op de publiekstrekker, de Mount Everest. Het was een fraaie dag, een blauwe lucht en bijna geen wolken. Het viel tegen. Eindelijk bereikte ik het basiskamp waar Janita al zat. Ze bleek onderweg de bus te hebben aangehouden!

We moesten nog wachten op andere deelnemers. Paula en Wim waren er al, Brenda kwam na mij, Ruud en Nina volgende later en Maudi kwam doodop en ziek binnen.
Ellen van de Belgische reisgroep maakte een groepsfoto bij het basiskampmonument, de meesten van ons namen de bus terug en terug in het

tentenkamp bleek ook Janita ziek geworden van de trip met de bus en waarschijnlijk vermoeidheid. De bus van de Belgische groep bracht ons terug naar het guesthouse, terwijl de Nederlandse bus bleef wachten op de deelnemers die wandelend terugkwamen.
Het werd een koude nacht. Al vroeg kropen we onder de in dit geval werkelijk ‘klamme lappen’ en na een koude nacht werden we wakker met het uitzicht op een wolkenloze Mount Everest. Een uitzicht dat je in duurdere hotelkamers nooit hebt! Ook Janita voelde zich weer stukken beter.

Na een eenvoudig doch voedzaam ontbijt reden we weer verder naar onze laatste bestemming in Tibet: Zhang Mu.
By |2014-06-02T17:53:23+00:00juni 2nd, 2014|China, Tibet en Nepal 2014, GvdM, Vakantie|2 Comments

About the Author:

2 Comments

  1. Janice 2 juni 2014 at 22:36

    Jeetje, de belevenissen volgen elkaar rap op!
    En vertel, wie griezelde het meest van de manoeuvres die de bus moest maken, jij of Janita?
    Zo heb je het maanden lang over de vakantie met als (een van de vele) hoogtepunt het bezoek aan de Mount Everest, en ineens daar is ie!
    Ik hoop dat alle zieken fit genoeg zijn om weer te bussen.
    XO

  2. ina 2 juni 2014 at 18:53

    kon janita of wilde ze niet verder lopen,het is te hopen dat jullie niet ziek worden onder die klamme dekens.een prachtig uitzicht hebben jullie,nog maar lekker genieten.gr.popke/ina.

Leave A Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.