We rijden vandaag in de richting van Vancouver. In een van de voorsteden, New Westminster, woont Monique, de jongste dochter van Gary en Dianne en we brengen haar thuis. De reis gaat over schilderachtige wegen en onderweg zie je steeds weer mooie vergezichten, maar ook steile bergwanden. Af en toe lijk het net of je recht tegen zo’n muur inrijdt.


Hope slideAls we in de buurt van Hope komen bezoeken nog even de plaats van de Hope slide die plaatsvond in januari 1965. Als gevolg van een aardbeving stortte toen 46 miljoen kubieke meter aarde, steen en sneeuw in de vallei en op de snelweg. Vier personen kwamen bij die ramp om het leven, twee van hen werden nooit gevonden. De huidige snelweg is aangelegd bovenop het materiaal dat indertijd naar beneden kwam, 55 meter boven de toenmalige weg.
Hope is niet alleen bekend van die slide, ook een beroemde film werd in die plaats opgenomen. First Blood, de eerste Rambo film werd in het plaatsje gedraaid.
Othello tunnelsIn Hope nemen we onze intrek in een hotel en gebruiken we het avondeten. De volgende morgen bezoeken we nog een bezienswaardigheid in de buurt van Hope: de Othello tunnels. Deze werden in de negentiende eeuw aangelegd voor het treinverkeer, maar zijn nu al lange tijd niet meer in gebruik. De rails zijn weggehaald en het traject wordt nu gebruikt door wandelaars en vooral door fietsers.
Dan is het tijd om richting Vancouver te gaan. De vierbaans snelweg van Hope naar Vancouver wordt eerst geflankeerd door hoge bergen, maar hoe verder je komt, hoe vlakker het landschap wordt. De bergen blijven wel zichtbaar, maar in de verte.

We brengen Monique thuis bij haar man en gaan met hen nog eten op Columbia street. Dan is het tijd om afscheid te nemen en rijden we in de stromende regen over de Lions Gate brug die vlak bij Stanley Park ligt over de Fraser rivier. We nemen highway 99 langs de kust, die ons deze dag naar Squamish zal brengen.Nr99
Lions gate

In 2010 organiseert Vancouver de Olympische winterspelen. Niet alle evenementen vinden echter in de stad plaats. De skiwedstrijden zullen in Whistler, een skiplaatsje op ongeveer 120 kilometer afstand van Vancouver worden gehouden. Whistler ligt in het binnenland op ongeveer 60 kilometer van de kust. De route van Vancouver loopt via highway 99 via Squamish.
SquamishHet is nog niet zo lang geleden dat de weg is geasfalteerd, bij ons eerste bezoek aan Canada was het vanaf Squamish nog een gravelweg, maar nu moet de weg natuurlijk breder worden gemaakt voor het vele verkeer dat tijdens de Spelen van Vancouver naar Whistler zal rijden. Er wordt druk gewerkt, er worden bergwanden opgeblazen en er worden kunstwerken aangelegd om de weg te verbreden.

Als we in Squamish aankomen, nemen we daar onze intrek in een hotel.
De volgende morgen vervolgen we onze reis op highway 99. Het doel is Clinton, maar die bestemming zullen we niet halen. Niet alleen omdat we soms moeten stoppen voor de werkzaamheden, maar vooral omdat we vaak stoppen voor de bezienswaardigheden onderweg. We rijden natuurlijk even door het plaatsje Whistler dat ook al een grote bedrijvigheid vertoont vanwege de spelen, er wordt veel gebouwd.
Brandywine fallsNairn falls 1

Nairn falls 2Het mooiste zijn echter de watervallen die soms vlak bij de weg liggen. De eerste waterval is Brandywine Falls, een korte wandeling brengt je vanaf de parkeerplaats bij het uitzichtpunt vanwaar de waterval prima is te bewonderen.
Even verderop ligt Nairn Falls. Deze waterval vraagt wat meer moeite. Een wandeling van anderhalve kilometer over een smal paadje brengt je er naar toe. Het is de moeite meer dan waard. Tussen een nauwe kloof stort de waterval zich met donderend geraas naar beneden. We blijven meer dan een half uur genieten van het spektakel voordat we de auto weer opzoeken.
Joffre lake and glacierViews

Ook grote gletsjers zijn zichtbaar vanaf de weg, maar voor de Joffre glacier maken we een uitzondering. Een korte wandeling brengt ons aan de oever van het onderste Joffre lake, waar vandaan we een schilderachtig uitzicht hebben op de gletsjer. Je kunt overal wel stoppen en we doen dat dan ook regelmatig, maar het gevolg is dat we pas tegen zes uur in Liloet aankomen, nog meer dan 100 kilometer van Clinton. We besluiten dan ook hier te overnachten.
RoadDe rit naar Clinton is over de snelweg meer dan 100 kilometer, maar er is ook een backroad. Het is een onverharde weg die je hoog in de bergen brengt, en die af en toe zeer steil klimt. De rit is echter meer dan de moeite waard. We arriveren zelfs sneller dan we verwachten in Clinton waar we het ontbijt gebruiken en daarna ook nog een bezoek aan het plaatselijk museum brengen. Het museum is nog wel dicht, maar de aanwezige medewerker nodigt ons toch binnen. De man blijkt een goede prater, hij weet veel over de omgeving en is niet te beroerd om een kopie te maken van een foto die we graag willen hebben. Liloet lake
Dan is het tijd om weer richting Round Lake te gaan. Het is nog zeker tien uur rijden. We maken onderweg nog wel een tussenstop in Williams Lake en Prince George. In de laatste plaats eten we bij Boston Pizza alvorens we aan de laatste etappe beginnen.

Beer

En dan beleven we nog een grote verrassing. Naast de weg loopt het spoor en we zien een groot zwart dier liggen, midden op de rails: een beer! Is het dier aangereden door een trein? We keren de auto en zien dan dat de beer in goede conditie is. Hij heeft de tijd van zijn leven. Op het spoor ligt een grote bult graan, uit een wagon gevallen en deze zwarte beer smult er van. Hij toont weinig belangstelling voor de auto’s die stoppen en de mensen die foto’s maken. Toch blijft iedereen op gepaste afstand: een beer als deze kun je maar beter niet storen!
Om negen uur zijn we thuis en is er een einde gekomen aan een schitterende reis door de provincie. Overmorgen staat de laatste hike op het programma en dan is het tijd om weer naar huis te gaan!
View PavillionPavillion road