About the Author: GvdM

 

De tweede dag in Peking begint goed. Het is schitterend weer buiten, mooier dan gisteren toen het voortdurend regende. Het lijkt er dan ook dat we een mooie fietstocht kunnen gaan maken door de hutongs, de originele wijken met smalle straatjes die vroeger overal in Peking bestonden, maar de laatste tijd steeds meer plaats maken voor nieuwbouwwijken. Voor de toerist natuurlijk jammer, voor de lokale bewoners betekent het aan de andere kant ook dat ze ruimere huisvesting en meer comfort krijgen.

Na een goed ontbijt stappen we om half tien in de bus die ons naar de start van de fietstocht zal brengen. We worden opgevangen door gids George (‘you can call me Federer’) die Engels met een zwaar Chinees accent spreekt. Dat zullen we later op de dag nog eens tegenkomen, maar later daarover meer.

We halen de fietsen op en daarna gaan we onder leiding van George op weg. We komen door drukke straten, kleine buurtjes, langs het kanaal, we stoppen even bij een pleintje waar de lokale bewoners samen komen om met elkaar te praten, een spelletje te spelen of te sporten. Verderop komen we door één van de meest gewilde winkelstraatjes in Peking, vroeger een echte hutong, nu een luxe winkelstraat.

Daarna zoeken we de originele hutong weer op waar George ons bij een toegangspoort van een huis vertelt hoe de hutongs in elkaar zitten en wat de verschillende symbolen en kleuren betekenen. Er blijkt een soort kastensysteem achter te zitten. Je familie kan vier balken hebben of drie, die zichtbaar zijn in de poort van het huis. Een meisje van een lagere kaste kon trouwen met een jongen van een hogere kaste, maar dan was ze wel zijn concubine, nooit zijn hoofdvrouw.

Even later gaan we lunchen bij een lokale familie. Er staat genoeg op tafel en het is dan ook een prima lunch. Ook mogen we nog even binnen in het oude huis waar de eigenaresse diverse wetenswaardigheden vertelt. Daarna is het weer tijd om terug te gaan. We sluiten de toer af met een bezoek aan de Bell tower die in een rechte lijn staat met andere belangrijke gebouwen van Peking zoals de Verboden Stad. De gigantische klok klinkt tegenwoordig alleen met de viering van het Chinese Nieuwe jaar. Er galmen dan precies 108 slagen over de stad. 108 is een heel belangrijk getal in China, vandaar!

Dan nemen we afstand van George en Paula en gaan allemaal onze eigen weg. Iedereen wil wel naar de Lama Temple, een belangrijke Tibetaanse tempel in de stad. Je kunt er met de metro makkelijk komen en nadat George ons bij het dichtstbijzijnde metro station heeft gebracht kopen we kaartjes voor 2 yuan (15 cent). Daarmee kun je naar je bestemming reizen, hoe vaak je ook moet overstappen. Nadat we eerst een studie hebben gemaakt van de

verkoopautomaten met wat hulp van vriendelijke Chinezen zoeken we onze weeg. We moeten al na één halte overstappen en gaan daarna twee stations verder met een andere lijn. Na een paar minuten lopen bereiken we de tempel die inderdaad de moeite waard lijkt te zijn. Het zijn verschillende hallen na elkaar waarin steeds andere en grotere Boeddha beelden staan. In de laatste staat een beeld van 25 meter hoog dat volgens een plaquette van het Guiness Book of Records is gesneden uit één enkele boomstam. Jammer is dat je niet mag fotograferen in de gebouwen. Doe je dat toch, dan wordt je onmiddellijk terecht gewezen door een monnik.

Na het bezoek aan de tempel splitst de groep zich. Wij gaan met vijf mensen verder en willen naar het park dichtbij het hotel. Ook dat is met de metro weer gemakkelijk te bereiken. Ditmaal hoeven we niet over te stappen, maar bij het achtste station uit te stappen. De kaartautomaten werken niet en we kopen kaartjes bij de balie in de hal.

De trein is vol en we staan dicht tegen elkaar aan. Als we het eerste station bereiken voel ik plotseling een harde duw. De deuren gaan open, de mensen haasten zich naar buiten en dan besef ik plotseling dat ik mijn portefeuille kwijt ben. Gerold! We kunnen het bijna niet geloven. “Heb je de beurs niet laten liggen toen je de kaartjes kocht” oppert Janita. We gaan terug naar het vorige station, maar daar is niets gevonden. Op dat station is een kleine politiepost en ik stap naar binnen om aangifte te doen.

Er zit alleen een dame in uniform die me op een stoel wijst en daarna wegloopt. Ze blijkt een tolk te hebben gehaald die vertaalt wat er aan de hand is en wat ik kom doen. Heel veel politie agenten spreken hier geen buitenlandse talen. Er komt nog een politieagent bij die gaat bellen naar andere bureaus om te achterhalen waar ik aangifte kan doen. Het heeft nogal wat voeten in de aarde, de man wordt steeds teruggebeld en de tolk doet haar best mij te vertellen wat er aan de hand is.

Het duurt lang en ik haal op aanwijzen van de tolk ook de anderen naar binnen. Leo is al weg, hij moet vanaond om zeven uur weer in het hotel zijn omdat hij een acro batenshow bezoekt. Janita, Ruud en Nina komen ook naar binnen in de kleine ruimte . Ondertussen bel ik ook de bank om mijn bank- en creditkaart te laten blokkeren. De dief blijkt snel te hebben gehandeld, van de creditkaart is al ruim gebruik gemaakt. De bankmedewerker zegt dat ik ook bij terugkomst aangifte kan doen, maar als het in China kan is dat uiteraard beter.

Eindelijk lijkt er duidelijkheid te zijn. We worden meegenomen naar buiten waar een politieauto staat te wachten. De agent zal ons naar een bureau brengen waar we aangifte kunnen doen. We stoppen al snel bij een groot gebouw, maar het blijkt dat we daar toch niet terecht kunnen. Dan gaan we een eindje verderop. Ook daar blijkt het na veel bellen en praten niet mogelijk aangifte te doen. We gaan verder: veel verder. We gaan de rondweg op waar natuurlijk op dit uur van de dag veel drukte is. De agent gaat de vluchtstrook op en gebruikt af en toe zijn sirene om het verkeer te waarschuwen. We rijden heel ver, we zijn in een heel ander gedeelte van de stad dan waar het voorval plaatsvond, maar worden daar eindelijk een bureau binnen gebracht. Ook daar geen woord Engels. Een enthousiaste jonge politieman probeert met zijn smartphone en google translate duidelijkheid te krijgen. Het schiet niet op. Steeds weer wordt gezegd dat we even geduld moeten hebben, maar het wordt later en later. Ik probeer steeds weer duidelijk te maken dat we alleen maar een officieel document van aangifte te willen hebben, maar dat is in China niet gemakkelijk.

Twee hogere agenten komen het bureau binnen. Ze spreken een beetje Engels. Ik leg het hele verhaal weer uit, maar het gaat zeker anderhalf uur duren. Daarop zeg ik dat we het maar moeten vergeten, ik doe het wel in Amsterdam. Dat is ook weer niet de bedoeling. Ik word meegenomen naar een kamer waar ik weer precies moet vertellen wat er is gebeurd. Ik moet gaan staan zoals ik stond in de tram en er worden foto’s genomen. Ze willen alle gegevens. Het gaat moeizaam.

Ondertussen wordt de rest onder politiebegeleiding naar een restaurant gebracht om te eten. De politie agente zal de hele tijd bij hen blijven. Ze nemen maar wat mee terug naar het bureau en zo zit ik later ook te eten terwijl het bureaucratisch proces verder gaat. Eindelijk is het klaar! Ik moet eerst nog wel een tiental bladzijden paraferen en krijg tenslotte maar één vel papier mee met een grote stempel van de politie. Opgelucht nemen we afscheid van de agenten terwijl we ze uitgebreid bedanken voor hun medewerking.

De jonge agent brengt ons in de auto naar de taxistandplaats. Hij wil graag laten zien dat hij goed kan rijden, want hij racet over het terrein. Bij de eerste taxi stopt hij, maar deze chauffeur heeft blijkbaar geen zin in de lange rit naar ons hotel. Snel rijdt hij verder tot hij een taxi aan ziet komen. Hij aarzelt niet en rijdt de arme man klem. Na hartelijk afscheid te hebben genomen stappen we snel over. De taxirit duurt langer dan een half uur en we zijn blij dat we allemaal weer in het hotel zijn. Paula zit al te wachten en is blij te horen dat het met onze gezondheid gelukkig goed is. Ze regelt een wifi aansluiting zodat we nog snel onze tweede bankkaart kunnen aanmelden voor werelddekking zodat we morgen weer geld kunnen pinnen.

Nadat alles klaar is en goed geregeld zoeken we onze kamer op. Gelukkig slapen we goed ondanks de gebeurtenissen. De wekker gaat wel weer vroeg omdat we een bezoek gaan brengen aan de Grote Muur en het Zomerpaleis.

By Published On: 14 mei 20144s Reacties

Tibet

29 oktober 2020, 03:35
Clear
Clear
3°C
real feel: 3°C
current pressure: 1020 mb
humidity: 26%
wind speed: 1 m/s S
wind gusts: 1 m/s
UV-Index: 0
sunrise: 08:07
sunset: 19:12
Forecast 30 oktober 2020
day
Mostly sunny
Mostly sunny
18°C
wind speed: 1 m/s SW
wind gusts: 2 m/s
max. UV-Index: 5
night
Clear
Clear
2°C
wind speed: 0 m/s SSW
wind gusts: 2 m/s
max. UV-Index: 5
 

4 Comments

  1. Klaziena 14 mei 2014 at 18:01 - Reply

    Wat een leuk en spannend verhaal en wat hebben jullie al veel beleefd. Jammer dat ze je beurs gestolen hebben en ook nog geld gepind. Veel plezier met het vervolg van jullie reis. Groetjes van ons.

  2. Klaziena 14 mei 2014 at 18:04 - Reply

    Wat een leuk en spannend verhaal. En al heel veel beleefd. Jammer dat je beurs gestolen is en ook nog geld gepind.
    Oppassen geblazen dus. Veel plezier met het vervolg van jullie reis. Groetjes van ons.

  3. Janice 14 mei 2014 at 18:15 - Reply

    Ach lieverds, wat een vervelende belevenis aan het begin van de vakantie!
    Ik hoop dat jullie het achter je kunnen laten (gelukkig zijn we hier in NL goed tegen verzekerd) en weer helemaal vrij en ongehinderd kunnen genieten van alles wat nog gaat komen.

    Heel veel liefs,
    Janice

  4. Bert en Ria 14 mei 2014 at 22:23 - Reply

    Jeetje wat een gedoe zo aan het begin gelukkig is het zo eerst weer geregeld!
    Gauw opzij zetten en weer genieten van al het moois daar. Liefs onsxxx

Leave A Comment