About the Author: GvdM

Zondagmorgen verlieten we de boerderij van Josef Wiesener en familie. Het was een snelle afdaling naar Ybbs, je moet er niet aan denken dan je die heuvel op moet fietsen met onze fietsen, een helling van 14 % met af en toe een uitschieter naar 18 %. Bergaf gaat het gemakkelijk, maar af en toe moet je natuurlijk wel beheerst in de remmen knijpen!

Josef had ons gewezen op het punt waar we linksaf moesten slaan om de beste weg naar Ybbs te nemen. Bij de elektriciteitsmast en het kapelletje van St. Hubertus. We verzamelden daar en een buurtbewoner die in de auto kwam aanrijden informeerde vriendelijk of de weg wel wisten.
Toch reden we nog verkeerd. We kwamen plots voor een modderig en steil voetpad te staan, maar een buurtbewoner verzekerde ons dat het maar een klein eindje naar beneden was. “Dan bij de Raiffeisenbank linksaf en jullie zijn weer op het Donau fietspad”.

Dat bleek ook werkelijk zo te zijn en al snel lieten we Ybbs weer achter ons. Josef had ons aangeraden om de hele dag op de rechteroever te blijven en bij Mitterarnsdorf de veerboot naar het op de linkeroever liggende Spitz te nemen waar we de boot naar Krems, onze eindbestemming, zouden nemen. Dat schip vertrok volgens de dienstregeling om tien over vijf en we hadden dus tijd genoeg om in Melk, onze eerste bestemming van de dag, te lunchen en wat rond te kijken.

Melk zie je al van verre liggen door de enorme abdij die boven de stad is gebouwd en natuurlijk namen we daar een kijkje. Na de lunch, zelf had ik Wienerviertl (!), parkeerden we onze fietsen in het oude centrum en klommen we via een stenen trap naar boven.
De abdij bleek een enorm groot complex waarin naast een Benedictijner klooster ook een kerk is gevestigd. De altaren, preekstoel en beelden zijn allemaal overdekt door bladgoud en het maakt, ook op ons al niet-kerkgangers, een grote indruk.

We bleven zeker twee uur hangen in Melk, maar daarna werd het toch tijd om door te rijden, we moesten immers onze boot halen? Het was nog zeker twintig kilometer, maar dat hoefde toch geen probleem te zijn?
We hadden echter grote moeite om het fietspad weer te vinden en we reden totaal verkeerd. Een fietsende Oostenrijker probeerde ons duidelijk te maken hoe we moesten rijden, maar omdat alles volgens hem slecht was aangeven, bood hij aan om ons naar het fietspad te brengen. De man reed op een mountainbike en sloeg meteen een weg in die steil omhoog liep. We hadden enige moeite hem te volgen, maar hij bleef in de buurt. We namen ook een ‘Kürzweg” die over parkeerterrein van een supermarkt bleek te lopen.
Tenslotte kwamen we eindelijk weer bij de Donau waarna we verder reden na onze gids hartelijk te hebben bedankt.

Het was warm weer en het werd steeds warmer warmer waardoor we wel wat trek kregen in een verfrissing. Bovendien had Teresa geen water meer en dus stopten we bij een restaurant met een terras met uitzicht over de Donau. De ijskaart leek veelbelovend en dus bestelden we een Eiskaffee en sommigen een glas cola. De bediening leek erg professioneel, maar helaas bleek hier dat schijn bedriegt. Het serveren was een fiasco, Cor kreeg zijn cola, Teresa haar Eiskaffee, maar op de rest van de bestelling was het lang wachten. Pas na een hele tijd kregen Cor en Judy hun sorbet, op de Eiskaffee voor Janita, Sally en ondergetekende bleef het wachten. Ondertussen werden veel mensen om ons heen wel voorzien van hun bestelling. Pas toen we dreigden op te stappen kwam er schot in de zaak. Opeens waren daar de drie bestelde Eiskaffees. Door dit geneuzel hadden we zoveel tijd verloren dat we haast moesten maken op nog op tijd bij de veerboot te komen die ons naar Spitz zou brengen.

Gelukkig bleek er eerder dan Mitterarnsdorf ook nog een veerboot naar Spitz te gaan die bovendien klaar lag toen we aankwamen.
In Spitz bleek bovendien de veerboot, de St. Eugen, pas om half vijf te gaan, zodat we tijd genoeg hadden. Het werd een schitterend mooie vaart naar Krems, met een tussenstop in Dürnstein waar hoog op de berg de ruïne staat van het kasteel waar Richard Leeuwenhart ooit werd gevangen gehouden.

In Krems aangekomen moesten we nog het hotel vinden. Het bleek niet zo eenvoudig te zijn, in het drukke verkeer raakte ik gescheiden van de rest, maar een half uurtje later zaten we allemaal in het hotel. We zaten dicht bij de oude stad van Krems en een restaurant (Grieks/Italiaans} bleek snel gevonden.
Morgen staat er geen fietstocht op het programma, maar gaan we Krems verkennen.

By Published On: 17 juni 20130 Reacties

Leave A Comment