About the Author: GvdM

Na een goed ontbijt verlaten we woensdagmorgen Fort Nelson weer. Eerst gaan we langs bij de toeristinfo om daar te informeren of er plaatsen vrij zijn in de Liard Hotsprins Lodge die op ongeveer vier uur rijden van Fort Nelson ligt. De vriendelijke dame in het kantoor geeft ons het nummer en wijst ons de telefoon. Helaas blijken er geen kamers vrij te zijn en moeten we dus ergens anders reserveren.

De dame van het toeristenbureau weet raad: ‘Ga naar Mucho Lake’ zegt ze ?De kamers daar zijn beter, de prijs is hetzelfde, maar het eten is duur. De hotsprings zijn maar een uur rijden van die lodge.” Weer geeft ze ons een telefoonnummer en opnieuw kan ik bellen. Dit maal meer succes. Er zijn kamers vrij en de reservering is snel gemaakt.

Voordat we Fort Nelson verlaten bezoeken we eerst het museum. Het schijnt het beste museum te zijn over de aanleg van de Alcan Hwy. en waarschijnlijk is dat niet overdreven. Zowel buiten als in het museum zijn heel veel dingen te zien die herinneren aan de aanleg van de weg, maar ook aan het vroegere leven in Fort Nelson. Auto?s, tractoren, bulldozers, radio’s, telefoons, camera?s, pistolen, revolvers, gebruiksvoorwerpen, je kunt het zo gek niet bedenken of het is er wel. Ook kun je de video bekijken met oude originele beelden van de aanleg.

Buiten worden we rondgeleid door een medewerkster van het museum. Ze laat ons de belangrijkste zaken zien en geeft ons ook toegang tot enkele gebouwen die zijn afgesloten. Een trapper hut die vol staat met bevervellen, houtsnijwerk etc.,  het postkantoor en het originele huis van de laatste commissaris van de Hudson Bay company, dat uit het oude Fort Nelson is gehaald en hier is neergezet.
Ze wijst ons ook op de hal waar veel oude mobielen staan. Sommige zien er uit als nieuw. ‘Deze is al zestig jaar in mijn bezit’ zegt Marl Brown en hij wijst op een T-Ford uit 1908. De oude man, getooid met een fraaie witte baard, is in de loods bezig met zijn nieuwste aanwinst, een meer dan honderd jaar oude Brush die indertijd nieuw slechts 360 dollar kostte en daarmee voor iedereen bereikbaar was. ‘Zeg maar, de eerste Volkswagen’ grapt Marl. De wagen staat met de achterwielen van de grond. ‘Pas op’ zegt Marl als hij de oude start ‘die wielen gaan draaien, sta er niet te dichtbij’. Hij draait de slinger en de wagen start meteen. De motor maakt een tevreden grommend geluid. Marl knikt tevreden.

Aan de muur van de loods hangen diverse nummerplaten, niet alleen Canadese, maar ook een Cubaanse. ‘Ik heb nog geen Nederlandse’ zegt Marl spijtig. ‘Ik wil wel een opsturen’ zeg ik. De oude man is er verguld mee, hij wil ook alvast wel betalen. We zeggen dat dat niet hoeft en krijgen het adres. Dan is het tijd om op weg te gaan naar Munco Lake, het is drie uur rijden, maar ongetwijfeld is er onderweg genoeg te zien en zal de rit langer duren.

Eerst is de weg nog een brede autoweg. Er is duidelijk te zien dat ook de Alcan Hwy. steeds verbeterd wordt. Sommige secties zijn nieuw aangelegd en gaan over een ander traject dan de oude weg, die vaak nog als ‘Old Alaska Hwy’ naast de nieuwe loopt. In de verte zijn de Rockies echter al te zien, de Noordelijke Rockies wel te verstaan.

De weg gaat langzaam over in een nauwere en af toe slingerende weg. Nauwe dalen worden afgewisseld met weidse vergezichten als je weer hoog op de berghellingen rijdt. De dame van het toeristenbureau en Marl hadden het al gezegd: ‘Jullie gaan wild zien, zeker caribou en stone sheep’. Ze krijgen gelijk, na een bocht zien we plots de eerste caribou. Het dier loopt aan de kant van de weg, maar de belangstelling jaagt hem al snel weer de helling op. Niet veel later zien we de stone sheep. Een kleine kudde bestaande uit oude en jonge dieren. Echt schuw zijn ze niet, er is tijd genoeg om ze te fotograferen.

We rijden verder en komen al snel bij de Toad River Lodge, ook een toeristenverblijf aan de kant van de weg. Er is ook een restaurantje met een souvenirwinkel. Hier heeft men een grote verzameling baseball caps. Volgens de serveerster hangen aan het plafond meer dan 7000 caps. We geloven het graag, het hangt er vol mee! Na de koffie kopen we ook maar een cap als souvenir. Wie weet wordt onze verzameling ook nog eens zo groot!

Het landschap wordt steeds ruiger, het weer ook. Tussen de bergen zie we grote regenwolken en al snel gaan de ruitenwissers van de auto aan. Het regent stevig, maar als we dichter bij Munco Lake komen breekt de zon ook al weer door. We zien ook onze tweede caribou van de dag, deze laat zich gewillig fotograferen.
Al snel bereiken we de lodge. Het is een fantastisch mooi gebouwd ‘loghome’, volgens de eigenaren het grootste gebouw in zijn soort aan de Alcan Hwy. De kamer ziet er ook prima uit!

Voor het eten maken we nog even een wandeling over het terrein. Aan het meer liggen diverse watervliegtuigen geparkeerd die je kunt huren om vluchten in de omgeving te maken. De tarieven lopen van 130 dollar voor een half uur tot 725 dollar voor een hele dag waarbij je ook nog een tussenlanding maakt op een afgelegen bergmeer. De lodge ligt in een geweldige setting. Het meer en de omringende bergen zorgen er voor dat je het gevoel krijgt hier wel meerdere dagen te willen blijven.

By Published On: 3 september 20100 Reacties

Weer Telkwa

27 oktober 2020, 15:34
Cloudy
Cloudy
6°C
real feel: 7°C
current pressure: 1020 mb
humidity: 93%
wind speed: 0 m/s N
wind gusts: 0 m/s
UV-Index: 0
sunrise: 07:23
sunset: 17:03
Forecast 28 oktober 2020
day
Showers
Showers
3°C
wind speed: 0 m/s WNW
wind gusts: 2 m/s
max. UV-Index: 1
night
Cloudy
Cloudy
-1°C
wind speed: 1 m/s NNW
wind gusts: 2 m/s
max. UV-Index: 1
 

Canada

Leave A Comment