About the Author: GvdM

Voetbalkaartjes van AH is één ding, maar NS kaartjes is toch iets anders. Waar de Nederlandse grootgrutter en zijn personeel geen moeite hebben met de kaartjes met daarop beeltenissen van voetballers, trainers en complete elftallen, gaat de grote verscheidenheid aan NS kaartjes de medewerkers van de AH Togo filialen die je aantreft op sommige NS stations soms toch te ver.

Vanochtend was ik ruim op tijd op het station om de halftien trein naar Amsterdam te halen. Mijn werkgever had daar weer eens het periodieke overleg gepland, maar uiteraard kan ik daar geen verdere mededelingen over doen. Reizen naar Amsterdam doe ik altijd in de eerste klas, in tegenstelling tot mijn normale woonwerk verkeer dat ik altijd in de tweede klas afleg met mijn door de baas verstrekte OV jaarkaart. De korte reistijd naar Leeuwarden en weer terug rechtvaardigt ook niet het duurdere tarief.

Vanmorgen had ik dus wel een overgangskaartje naar de eerste klas nodig. Ik maakte gebruik van een van de automaten op het station, maar toen het op betalen aankwam meldde de automaat dat mijn pinpas ongeldig was. Daarop toch maar naar de AH Togo winkel. De NS kassa was niet bezet, maar volgens een andere medewerkster kwam de dienstdoende functionaris er zo aan. Dat gold natuurlijk ook voor de trein die ook onderweg was naar het station. De AH medewerker kwam echter met ruime voorsprong binnen. Een overgangskaartje? Dat was toch wel iets nieuws voor hem. Hij keek vertwijfeld naar het beeldscherm voor hem. Hij zag de gewenste kaartsoort niet staan!

Gelukkig kwam een meer ervaren medewerker binnen. “Weet jij hoe je dat doet?” vroeg hij haar. “Jazeker” antwoordde ze, “Je moet #overgang intikken en dan de bestemming kiezen’. Het lukte maar niet. Na enkele keren proberen nam de meer ervaren kracht de zaken over. Ze trok het toetsenbord naar zich toe en tikte de code in. Helaas schoof ze daarna het toetsenbord weer terug. Van buiten de winkel hoorden we vaag het geluid van de binnenkomende trein. De AH medewerker zocht nu om het gewenste station: Amsterdam Bijlmer Arena. Er was een hoop Amsterdam op het scherm aanwezig, maar geen Bijlmer. Weer trok de ervaren medewerkster het scherm naar zich toe. Ze zocht om Bijlmer. Dat bestond ook niet! De man probeerde het weer met Amsterdam, maar zag het niet staan tot ik het aanwees: Amsterdam Blmr Arena, je moet er maar opkomen.

Het treingeluid werd luider! Je hoorde nu ook de remmen. “Met korting meneer?” Eindelijk kreeg ik het kaartje, Het was ook nog 50 cent duurder vanwege de servicekosten. Ik betaalde met de pinpas die nu gewoon werkte. Buiten was het druk van de mensen die uit de trein waren gestapt. Ik rende het perron op, de mensen weken uiteeen. Ik zag de trein, nog een meter, de deuren gingen dicht! Ik drukte nog wel op de knop, maar de deuren bleven dicht. De trein vertrok en ik mocht een half uur wachten, op een leeg perron!

De vogels hadden meelij! Ze zongen een lied voor de reiziger die was blijven staan. Toch een troost!

By Published On: 13 april 20101 Reactie

One Comment

  1. Jaap M 13 augustus 2010 at 11:27 - Reply

    Sorry hoor,
    Ik zat heel gespannen jou verhaal te lezen, en langzaam aan bij de ontknoping, schoot ik in de lach. Is geen teken van leedvermaak, maar van “begrijpen”.
    ohohohohoh, groetjes 🙂

Leave A Comment