About the Author: GvdM

Vrijdagmorgen verlieten we een regenachtig Trichy voor de reis naar Madurai, een grote stad die verder naar het zuiden is gelegen. De bus vertrok om half negen en de reis zou zo’n vier uur duren. Ook in India staat de ontwikkeling echter niet stil en het bleek dat de kleine weg nu grotendeels was vervangen door een nieuw aangelegde snelweg. Nou ja, snelweg? Anders dan bij ons maakt iedereen gebruik van die snelweg: voetgangers, fietsers, ossenwagens, motorfiets, motorriksja’s, landbouwvoertuigen, vrachtwagen, autobussen  en personenwagen, alles rijdt door elkaar heen. En natuurlijk mogen ook de heilige koeien gebruik maken van de snelweg. Op een gegeven moment wordt een rijstrook zelfs geblokkeerd door een groepje van die heiligen die lekker bij elkaar liggen te genieten.

SONY DSC                     Na een goed uur gaan we even van de grote weg af voor een uitstapje naar een klein dorpje waar bovenop de rots een mooie tempel staat. Hoewel niet zoveel treden als gisteren in Rock Fort in Trichy is het toch nog een aardige klim. Eenmaal boven heb je weer een mooi uitzicht op de landelijke omgeving. Ook in het grootste deel van de tempel zijn we welkom. Een priester leidt ons rond en vertelt wat bijzonderheden. Uiteraard verwacht hij bij de uitgang wel een kleine bijdrage.
SONY DSC                     Onderweg naar beneden heb ik nog een leuk gesprek met ene Rahman, die onderweg is naar de tempel voor zijn ochtendrituelen. Hij is zeer geïnteresseerd is waar ik vandaan kom en wat ik doe. Geert, een van de Belgen in het gezelschap, heeft in het dorp onder een afdak een ceremoniële wagen ontdekt welke wordt gebruikt bij processies. Uiteraard maken we ook hier foto’s van en van een groepje dorpsbewoners dat een soort mens erger je niet speelt, maar dan anders!

SONY DSC                     We rijden weer verder over de snelweg. Bij een punt waar men aan een nieuwe brug werkt gaan we er nog even uit om wat foto’s te maken. Het uitzicht over de rijstvelden is schitterend. De inwoners van het naast de weg gelegen nederzettinkje hebben ons al snel in de gaten en komen naar de bus. Uiteraard om te bedelen, maar ook om foto’s te maken met hun mobiele telefoon. Het is best een vermakelijk gezicht om te zien hoe een Indiase familie wordt gefotografeerd door Europese toeristen en dan ook te zien hoe de vader van het gezin zijn mobiele telefoon gebruikt om ons te fotograferen.

SONY DSC                     Niet veel later komen we aan in Madurai, een echte Zuid-Indiase stad. De wegen zijn overvol en ook hier overal langs de weg stalletjes met koopwaar. De chauffeur loodst onze bus door het drukke verkeer naar ons hotel, Madurai Residency. Eenmaal binnen blijkt onze reservering niet helemaal goed doorgekomen te zijn. Het duurt allemaal wat langer dan SONY DSC                     normaal. Omdat het al twaalf uur is geweest besluiten we om eerst maar te gaan lunchen in het restaurant van het hotel. Na de lunch blijkt alles weer geregeld te zijn. Drie echtparen krijgen vandaag een suite, en moeten morgen verhuizen naar een andere kamer. Ook wij behoren tot de gelukkigen.

De suite blijkt vooral groot, twee grote kingsize bedden vormen het belangrijkste deel. Ook de badkamer is groot en voorzien van tandpasta en een scheerset. Wat een luxe! De afstandsbediening voor de TV ontbreekt echter. Het venster biedt uitzicht op de straat, als we het openen hebben de schooljongens in de klaslokalen tegenover onze kamer ons meteen in de gaten. Ze verdringen elkaar voor de ramen van de school en zwaaien uit alle macht naar ons. Als ze het fototoestel zien dat op hen wordt gericht doen ze hun best om op te vallen en op de foto te komen.
We zullen echter geen nacht in de suite doorbrengen. Als we de stad ingaan en de sleutel bij de receptie inleveren vraag SONY DSC                     de receptionist ons of we willen verhuizen naar een andere kamer. Vergezeld door een roomboy halen we onze spulletjes uit de suite en verhuizen naar een kamer op de vierde verdieping. Geen tandpasta en geen scheerset in de badkamer! Ook nog geen handdoeken in de badkamer, laken en deken op het bed. Maar dat wordt meteen gebracht, belooft de roomboy!

We gaan de stad in en lopen in de richting van de Minaksi Sundaresvara tempel, het grootste tempelcomplex van India. De oppervlakte van het terrein is 245 bij 228 meter. Het complex bevat een veelvoud aan schrijnen, zuilengalerijen en hallen. Men zegt dat er zo’n 33 miljoen beelden in de tempel staan. Dat is misschien wat overdreven, feit is dat er genoeg zijn om een bezoeker dagenlang bezig te houden.

SONY DSC                     Als we aan komen lopen wacht ons een teleurstelling. Otto, Marie Jan en Carla komen ons tegemoet en vertellen dat ook van heren een korte broek niet wordt geaccepteerd in de tempel. En omdat ik zelf een korte broek aan heb, iets waar ze in India blijkbaar nog nooit hebben gehoord doen we maar geen poging om binnen te komen. We besluiten morgenmiddag terug te komen en ons voor nu maar tevreden te stellen met een wandeling rond het complex. Er is genoeg te zien aan de veelvoud van mensen die op straat wandelt, winkelt, zit en staat. Handelaren genoeg, maar niemand is echt vervelend. Als we het complex hebben rondgelopen kopen we een kopje chai bij een tentje tegenover de zuid ingang. Dat is nog een heel proces: bij een jongetje moet je eerst twee kaartjes kopen die recht geven op chai en die lever je dan bij de verkoper die naast hem staat in. Die maakt vervolgens de chai klaar.
We gaan zitten tegenover de theetent en genieten van de chai en van het langslopende publiek, dat ons soms net zo nieuwsgiering aanstaart als wij hen. Na een tijd besluiten we terug te lopen naar het hotel. Op de kamer aangekomen zijn de beloofde handdoeken, lakens en deken nog steeds niet op de kamer afgeleverd. Ach, in India heeft niemand immers haast!

Tip voor toeristen die in Madurai een postkantoor zoeken: tegenover de zuid ingang van de tempel zit er een compleet met brievenbus.

By Published On: 10 november 20090 Reacties

Leave A Comment