About the Author: GvdM

Zaterdagmorgen was het tijd om even uit te slapen en bij te komen van de reizen en indrukken van de afgelopen dagen. Om negen uur ontbijten en dan samen met Ruud en Nina de stad in voor een bezoek aan de kleermaker.

SONY DSC                     Zowel Nina als Janita wil wat gemakkelijke broeken laten maken en in de overdekte markt achter de tempel vind je genoeg kleermakers. We komen uit bij een kleermakertje dat Nina gisteren al is opgevallen. Na de stoffen te hebben uitgezocht, het is ongelooflijk hoeveel verschillende stoffen in het kleine stalletje liggen opgeslagen, wordt de maat van beide dames opgenomen. Janita wil ook nog een blouse, hiervoor volgt hetzelfde ritueel. Ook ik moet er aan geloven, de man beveelt een echt Indiaas shirt aan. Ook bij mij worden de maten opgenomen. Het is inmiddels al elf uur, maar de kleermaker belooft dat om een uur alles klaar zal zijn! We onderhandelen nog wat over de prijs en voor iets meer dan twintig euro kopen we dus twee broeken, een blouse en één origineel Indiaas herenshirt. We betalen 1000 roepies vooruit en verlaten de markt.

SONY DSC                     We willen ergens wat gaan drinken, maar in India vind je niet zo gemakkelijk een terras. Wel zijn er veel stalletjes waar je vruchtensappen en chai (een soort thee, soms met veel melk en suiker) kunt drinken. We lopen ook nog een winkel in die veel houten beelden lijkt te verkopen. We kopen wat kleine dingetjes waar we ook nog op afdingen (we blijven Nederlanders hè). Of betalen we toch nog teveel ondanks de verzekeringen van de verkoper dat het een goede deal is?

Bij een andere winkel die zich een beetje voordoet als museum worden we uitgenodigd om vanaf het dakterras de tempel te bezichtigen. Het is iets wat veel winkels doen om de tempel heen, je mag gratis het dakterras op, maar als je terugkomt wordt natuurlijk geprobeerd om je van alles en nog wat te verkopen.
Het uitzicht valt wat tegen, maar de aangeboden thee smaakt fantastisch. Uiteraard verblijven we nog een tijdje in de winkel waar van alles en nog wat te koop is, maar we blijven bestand tegen de snelle verkooppraatjes en verlaten de winkel.

Het is inmiddels één uur en we zoeken de kleermaker weer op. “Het is bijna klaar, nog tien minuten” zegt hij en haast zich weer weg naar een naaimachine. Het duurt inderdaad niet veel langer. We zijn tevreden over het werk en betalen de man de rest van het geld. We nemen een motorriksja terug naar het hotel. Ruud en Nina nemen een waarvan de chauffeur lijkt te weten waar het hotel is, wij volgen in een tweede. De tuk-tuks storten zich in het verkeer. Alle hindernissen op de weg worden genomen en hoewel je je soms afvraagt hoe ze het doen, worden geen andere weggebruikers geraakt. We arriveren heelhuids in het hotel en bereiden ons voor op het tweede hoogtepunt van de dag, een stadsrit met fietsriksja’s.

SONY DSC                     Om tien voor een staan we weer buiten, bij de bakker kopen we eerst nog twee flessen water en lopen terug naar het hotel. Daar verzamelen zich inmiddels 17 fietsriksja’s, één voor elk van ons. De man bij wie ik in de riksja terecht kom is een klein mannetje, maar blijkt de aanvoerder van de groep en de gids van vandaag. Hij zal ons meenemen op een rondrit die bij iedereen diepe indruk maakt.

SONY DSC                     We vertrekken en een lange sliert riksja’s met Belgen en Nederlanders trekt de komende uren door de drukke straten van Madurai. De man staat op de pedalen en aan zijn benen is goed te zien dat hij dit werk al lang doet, spieren als kabeltouwen en geen grammetje vet. Het is zwaar werk en vraagt de nodige energie en kracht. We komen maar langzaam vooruit in het drukke verkeer en mensen die in de weg lopen of rijden worden met luid geschreeuw gemaand aan de kant te gaan. Het is echt een belevenis.

SONY DSC                     We krijgen op deze rondrit heel wat te zien. Onze eerste stop is de bananenmarkt. Onze gids neemt ons mee bij de stalletjes langs en vertelt wat bijzonderheden over bananen. Zo worden volgens hem op de markt 16 verschillende soorten verhandeld, er zijn zelfs rode bananen. Ook laat hij zien dat sommige groene soorten worden gerookt boven een vuurtje waardoor ze een gele kleur krijgen.
Ook de nabijgelegen groentemarkt wordt bezocht, waarbij de gids ons steeds maant foto’s te maken: “Take photo, take photo.”

SONY DSC                     We gaan weer verder. Af en toe door kleine straatjes waar je als toerist niet gauw zelf zult komen. Je komt ogen en oren te kort om alle indrukken goed in je op te nemen. We komen bij de brug die over de Vagai rivier is gespannen. We gaan via de onderkant, daar waar volgens onze gids de riksja’s en andere voertuigen worden gewassen als er water in de rivier staat. De rivier staat nu bijna droog, er loopt maar een miezerig stroompje door de bedding. Ook onder deze brug is het een drukte van belang, hier lijken veel fietsenmakers hun domicilie te hebben gekozen. Aan der andere kant van de brug zien we de wasserij, hier wordt veel was van de hotels gedaan. Misschien hangt ons eigen shirt er wel bij. Op een veld hangen veel lakens aan de lijn te SONY DSC                     drogen. Even verderop gaan we een stukje lopen, de weg gaat omhoog dus voor de riksja bestuurders is dat ook een stuk lichter. Bovendien is er genoeg te zien, we zijn op de bamboemarkt. Overal zie je bamboe in allerlei soorten, je ziet ook de dingen die er van worden gemaakt, schermen, deuren, ladders etc. Er zijn ook mensen aan het werk om de bamboe te verwerken of nieuwe lading uit te laden.

SONY DSC                     Via een lange en stille laan rijden we verder naar het Gandhi museum. Hier vind je alles over de geweldloze voorvechter van de Indiase onafhankelijkheid. Als we uit de riksja’s stappen staat er ook net een hele grote kinderen te wachten. Ik zwaai naar hen, ze zwaaien vrolijk terug. Ik zwaai met beide handen en ze reageren door ook met beide handen te zwaaien. Je kunt zien dat ze plezier hebben in die vreemdeling uit een ver land die zo maar naar hen zwaait. Ze komen ook graag op de foto, ze lachten tenminste enthousiast naar de lens. Ook in het museum kom ik jongelui tegen die graag op de foto willen.

SONY DSC                     Er is veel informatie over de onafhankelijkheidstrijd van de Indiërs en uiteraard voor Gandhi. Er is een heel enthousiaste gids aanwezig die zijn bewondering voor Gandhi duidelijk laat blijken. De man is erg trots en dat is natuurlijk volledig terecht. Hij wil er zeker van zijn dat we de kleding die Gandhi droeg toen hij werd doodgeschoten zien. Het museum is er nogal trots op dat in bezit te hebben.

SONY DSC                     Na een uurtje in het museum te hebben rondgekeken gaan we weer verder met het programma. We zullen een bezoek brengen aan een weverij. In en donker gebouw zitten veel vrouwen achter een weefgetouw. We lopen rond en kijken naar het werk wat de vrouwen 6 dagen per week, 10 uur per dag voor zo’n 40 euro per maand moeten doen. Hier geen Arbo regels die voor goede werkomstandigheden zorgen. Ook in de spinnerij die we later bezoeken is het niet veel beter. De vrouwen zitten op de grond en gebruiken een fietswiel als spinnewiel. Vlak bij is een werkruimte waar de geweefde doeken worden uitgeknipt, gezoomd en van een labeltje voorzien. Het zijn die doeken die we in Nederland kunnen kopen bij bijvoorbeeld de Hema, Zeeman of Wibra. Drie doeken voor anderhalve euro!

SONY DSC                     Nog een bedrijfje wat we bezoeken. Hier worden potten en ketels vervaardigd en zitten mannen de hele dag de potten te hameren. Ook werpen we een blik in de smederij. Het is smerig werk, er is weinig licht en gezond lijkt het allemaal niet. SONY DSC
In Nederland maken we ons druk over werkomstandigheden, wel of geen AOW met 65, maar als je de werkomstandigheden hier hebt gezien besef je pas hoe goed wij het eigenlijk hebben in de westerse wereld.

SONY DSC                     Het is tijd om terug te gaan naar het hotel. We gaan over de bloemenmarkt. Af en toe loopt de weg omhoog en moeten de riksjarijders van de fiets om de riksja te drukken. Je krijgt de neiging om uit te stappen en mee te drukken. Iets wat de trotse riksjarijders ongetwijfeld niet zouden willen. Terug bij het hotel geven we ze allemaal een extra fooi die ze heel dankbaar aannemen. We nemen afscheid van hen, onze gids neemt wel drie keer afscheid. Het was een mooie en leerzame dag!

By Published On: 10 november 20090 Reacties

Leave A Comment