About the Author: GvdM

Zondag namen we weer even de tijd voor wat ontspanning. Er stond maandags nog wel een examen gepland, maar voor die voorbereiding was de zondagavond bestemd. Uitslapen, om kwart voor tien ontbijten, ja het leven is goed in Goa. Om elf uur zochten we onze vaste taxichauffeur Sunil, maar van de andere chauffeurs hoorden we dat hij niet zo komen omdat hij ook uitsliep. De andere avond was het feest geweest en we hadden zaterdagavond al kunnen vaststellen dat onze vriend behoorlijk diep in het glaasje had gekeken.

Met een collega kwamen we al snel overheen dat hij ons voor 1500 rs. zou rondrijden en zo stapten we bij Farid in de wagen en zetten koers naar Chapora Fort. Een bewuste keuze? Nee hoor, we hadden gewoon besloten dat we naar het noorden wilden en op de kaart viel dit nu eenmaal op. Een oud Portugees fort aan de Arabische Zee.

Nadat we over de grote brug over de Mandovi rivier zijn gereden blijven we eerst een tijdje op de ‘highway’, maar al snel verlaten we die om over kleine weggetjes via dorpjes als Saligao en Arpora naar Chapora te rijden. De chauffeur vraag regelmatig aan mensen aan de kant van de weg naar de goede weg. Opvallend is dat iedereen bereid is te helpen en dat ook veel andere mensen zich graag er mee bemoeien zodat soms een hele groep mensen naast de auto staat om aanwijzingen te geven.

Eindelijk bereiken we dan het fort en blijkt het nog een stevig eindje klimmen. Als we de hoofdingang naderen worden we begroet door iemand die zegt in het fort te werken. Het blijkt iemand te zijn die frisdrank verkoopt en maar al te veel zijn best doet een centje als gids bij te verdienen. Hij vertelt ons dat het fort is gesticht door de Portugese zeevaarder Vasco da Gama en wijst ons op de mooie uitzichten op de Chapora rivier en op de Arabische zee. Hij wil ook maar al te zelf graag op de foto en  biedt ook elke keer aan een foto van ons te willen maken.

Ook neemt hij ons mee naar een uitkijkpunt buiten het fort waarvandaan we de stranden van Chapora kunnen zien. Als we teruggaan en hij eindelijk afscheid van ons neemt is hij niet erg tevreden met de beloning die hij krijgt, maar dat is maar gespeeld. De paar honderd rs. die we hem geven is vast wel iets waar hij over in zijn vuistje lacht.

We zoeken de taxi weer op en rijden in de richting van Mapusa, een grotere stad. Farid laat ons wat  van de stad zien en brengt ons dan naar een Hindoe tempel. Ik doe mijn schoenen uit en ga naar binnen en maak een praatje met de priester. De man is zeer geinteresseerd in waar ik vandaan kom en geeft me ook nog eens twee bananen, die ik later deel met de chauffeur.

We gaan verder naar Pomburpa Springs, ook een toeristische trekpleister die we op de kaart hebben gevonden. Opnieuw stopt onze chauffeur op elk kruispunt, bij elk cafe en bij elke plaats waar mensen staan om de weg te vragen. Eindelijk bereiken we de Springs. Het is echter een dikke tegenvaller, er is wel een Waterfalls cafe, maar van de waterval is niets te zien. Er staat nauwelijks water en volgens een bord is het nu een ‘construction site’. Een aantal bouwvakkers is dan ook druk aan het werk.

We besluiten weer terug te gaan naar het hotel om de studie weer op te pakken. Farid maakt er nog een rondrit van. We komen nog door Britona, een echte toeristenplaats vlakbij Panaji. Woensdagmiddag staat het volgend uitstapje gepland, we gaan dan naar één van de beroemde stranden van Goa.

De voorbereiding op het examen van maandagmorgen wierp zijn vruchten af. We slaagden allebei en zijn nu nog één examen verwijderd van de Microsoft titel MCSE.

By Published On: 24 november 20081 Reactie

One Comment

  1. judy 27 november 2008 at 18:52 - Reply

    Geert, when do you leave for home? I still think you missed your “real” calling and perhaps should consider a side line of writing for a travel magazine!

Leave A Comment