Toen we donderdagmorgen wakker werden in onze ruime kamer in de Northern Rockies Lodge had het zonnige weer plaatsgemaakt voor een bewolkt weertype. Niet veel later begon het zelfs te regenen. Het duurde niet al te lang, want na het ontbijt werd het al weer droog en begon de zon al weer pogingen te doen door het wolkendek heen te breken.

DSC04538 We verlieten de lodge na eerst nog getankt te hebben en reden opnieuw de Alcan hwy. op. Onze eerste halteplaats zou Liard Hotsprings zijn, een provinciaal park waar hete bronnen liggen. Twee van die bronnen zijn geschikt gemaakt om te zwemmen en ons leek dat ook een goed idee. De weg was nog smal en bochtig, af en toe weer erg breed en dan weer smal en vol bochten en steile klimmen en dalingen. 
DSC04547 Na iets meer dan een uur bereikten we de Hotsprings. De toegang bedraagt $5 per persoon. We parkeerden de auto op het grote parkeerterrein en begonnen aan de wandeling naar de bron die over een boardwalk voert. Het is een moerassige omgeving die vol is met poelen met warm tot heet water. De vissen die in het hete water leven hebben zich perfect aangepast aan de omstandigheden en dieren als de moose eten graag de waterplanten die in het warme water groeien door de vele mineralen die deze bevatten.

DSC04550 We wilden graag naar de bovenste bron en de zogenaamde hangende tuinen, maar helaas was dit niet mogelijk. Bij de ingang van het park wordt al gewaarschuwd voor beren die erg actief zijn in het gebied, maar de toegang tot de bovenste bron was afgesloten omdat in het hoogste gedeelte van het park een reëel gevaar bestond van een aanval van een beer. In de afgelopen jaren zijn in dit park wel meer incidenten geweest tussen beren en mensen die voor de eersten altijd en voor de laatsten af en toe met de dood eindigden. Het is dan ook niet voor niks dat men voorzichtig is.

DSC04553 We gingen dus zwemmen in de onderste hete bron. We kleedden ons om in de kleedruimtes en stapten toen voorzichtig het water in: het was inderdaad heet! Het vergde enig doorzettingsvermogen, maar na een tijdje was het lekker om in het hete water te staan of te zitten. Er was een gedeelte dat ook aanmerkelijk koeler was dan het middelste deel waar wij er in gingen, en aan de andere kant was het aanzienlijk heter.
We hebben zeker een half uur doorgebracht in het warme water. Het was aangenaam!

DSC04574 Na koffie gedronken te hebben in het restaurant aan de andere kant van de weg, gaan we weer op weg naar onze eindbestemming van de dag: Watson Lake, het plaatsje dat net over de grens tussen BC en Yukon ligt. Het zal zeker een paar uur vergen om daar te komen.
Als je over de Alcan Hwy. rijdt kun je verschillende dieren tegenkomen, de caribou en stone sheep hadden we al gezien, maar vandaag kwamen daar ook de bizons bij of buffalo zoals ze hier worden genoemd. Nadat we een hadden gezien aan de kant van de weg, zagen we plots een hele kudde aan de kant van DSC04585 de weg en op de steile helling naast de weg. De stieren kunnen wel 900 kilo worden, het zijn dus geen dieren waarmee te spotten valt. Enige voorzichtigheid is dan ook geboden, het blijven tenslotte wilde dieren.
We zien heel veel bizons. Regelmatig zie je eenzame stieren aan de kant van de weg.

Ook het uitzicht is af en toe prachtig. De rivier die je vanaf een parkeerplaats van de weg kunt bewonderen, maar ook de waterval waar je wat meer moeite voor moet doen om die te bekijken.

DSC04612 Tegen een uur of vijf bereiken we Watson Lake. Een hotel is snel gevonden en nadat we ons hebben ingecheckt gaan we even het stadje verkennen. Watson Lake heeft natuurlijk ook een rol gespeeld in de aanleg van de Alcan Hwy. Eén van de Amerikaanse militairen die destijds bij de aanleg was betrokken heeft ongewild gezorgd voor één van de grootste en wereldberoemde attracties van Watson Lake. Carl K. Lindley had zoveel last van heimwee dat toen hij een richtingaanwijzer maakte naar verschillende steden hij ook een bord DSC04611 bevestigde naar zijn woonplaats Danville in Illinois wees. Anderen volgden al snel zijn voorbeeld. En tegenwoordig gebeurt dat nog steeds zodat inmiddels een woud van plaatsnaamborden is ontstaan. Lindley bezocht in 1992, vijftig jaar na dato opnieuw Watson Lake, en wist niet wat hij zag. Duizenden plaatsnaamborden vinden tegenwoordig een plaats aan één van de vele palen die door de stad zijn opgericht en worden onderhouden.
Het originele bord van Danville is inmiddels vergaan, maar Lindley bracht in 1992 een nieuw bord mee, dat nu is tentoongesteld in het bezoekerscentrum naast het park.
Als je door het park loopt zie je borden uit alle delen van de wereld.

Na het bezoek aan het ‘Sign post forest’ bezoeken we nog het Northern Lights Centre. Hier in Watson Lake, maar ook in andere plaatsen in Yukon is vooral in de winter het noorderlicht, Aura Borealis, goed te zien.
In het centrum vind je veel informatie over dit verschijnsel. We genieten met nog een echtpaar van de filmpresentatie over het noorderlicht en over het universum in de koepelvormige filmzaal wordt vertoond. De film over het universum wordt geprojecteerd op het hele plafond, een af en toe duizeligmakende ervaring.

2010-09-02 19.31.47

Morgen verlaten we Yukon en de Alcan Hwy. weer en gaan over de Cassiar Hwy. weer richting Telkwa.