GvdM online

Maandagochtend werden we door Sherryl O’Dowd van O’Connors naar Camp gebracht. Ze zette ons daar af bij de bushalte, vlakbij Finglas House waar we onze reis begonnen. Daarmee hadden we de cirkel voltooid. Het duurde niet zolang tot de bus kwam en gelukkig hadden we van de buien geen last meer, het bleef droog, het zonnetje kwam regelmatig tevoorschijn.

Het was een rit van ongeveer een half uurtje naar Tralee en de aansluiting naar Cork stond al binnen een kwartiertje klaar. Onderweg moest de bus nog een fikse stortbui incasseren, maar na een rit van ongeveer twee uur kwamen we aan in de stad in Zuid-Ierland. Onze eindbestemming was het stadje Cobh, een havenstadje op ongeveer twintig kilometer van Cork. Er reed geen bus naar Cobh, alleen een trein, zo vertelden ze bij de informatiebalie op het busstation. Het treinstation was op ongeveer tien minuten lopen: “Go over the bridge and take the second right”. Met die aanwijzingen kwamen we inderdaad snel op het station. Net als in Nederland verwachten ze dat je je kaartjes koopt bij een automaat. Dat probeerden we dan maar en inderdaad stonden we later klaar met kaartjes om het perron op te gaan. Volgens de borden moesten de kaartjes eerst worden gecontroleerd voordat je het perron op mocht, maar andere mensen bleken daar geen boodschap aan te hebben, dus we pasten ons maar aan aan de lokale gebruiken.

Het was een treinreis van ongeveer een half uur naar het eindstation Cobh. Judy had met de eigenaar van Amberleigh House, ons laatste B&B afgesproken dat we hem zouden sms’en en dat hij ons van het station zou halen. Het duurde niet lang voordat hij voor kwam rijden. Omdat we niet allemaal in de auto pasten nam hij eerst de dames mee en haalde ons later op.

Michael bleek een goede gastheer, hij vertelde van alles over het in 1838 gebouwde huis waarin zijn B&B was gevestigd en over Cobh (Queenstown) en beloofde ons ‘s-avonds nog een video te laten zien over de plaats en het tegenover de stad gelegen Spike eiland. Hij stelde ook voor om een taxi voor ons te regelen zodat we dinsdag nog tijd genoeg zouden hebben om Cobh te bekijken en onze tijd niet hoefden te verspillen aan trein- en busreizen.

We gingen de stad nog even in en brachten een bezoek aan het Cobh Heritage center. In de negentiende eeuw speelde Queenstown zoals de stad toen heette een grote rol in de emigratie van Ieren naar andere werelddelen zoals Australië, Amerika en Canada. Naar schatting vertrokken 90% van alle geëmigreerde Ieren vanuit Queenstown. In Ierland heerste in die tijd een grote hongersnood en veel mensen hoopten ver weg in een nieuwe land een betere toekomst voor hun familie op te kunnen bouwen. Ook werden vanuit deze stad gevangenen (ook politieke) naar Australië gedeporteerd. Berucht waren de zgn. ‘coffin schepen’, schepen die niet zeewaardig waren en dan ook maar al te vaak niet aankwamen op hun bestemming.

Queenstown is ook de laatste haven die is aangedaan door de Titanic, het ‘onzinkbare’ schip dat op haar eerste reis op een ijsberg liep en zonk. In Queenstown gingen de laatste 123 reizigers aan boord, terwijl zeven gelukkigen van boord gingen. Na het indrukwekkende bezoek aan dit museum liepen we een rondje om de grote kathedraal die boven het stadje uitsteekt. Eten deden we in een restaurant (Gilbert’s) dat ons was aanbevolen door onze gastheer.
De beloofde video over Spike eiland en de hoogtepunten van Cobh kregen we daarna te zien, terwijl onze gastheer ook nog honderduit vertelde over zijn woonplaats.

Dinsdagochtend genoten we van een goed ontbijt dat door Michael werd klaargemaakt. Omdat zijn vrouw een paar dagen weg was stond onze gastheer er helemaal alleen voor. En het moet gezegd: hij bracht het er uitstekend vanaf.

Na het ontbijt was het tijd om de stad nogmaals te gaan verkennen. We begonnen met een bezichtiging van de kathedraal die in de negentiende eeuw werd gebouwd op de plaats van de oude kerk. Daarna wandelden we nog wat door het stadje en kwamen nog diverse herinneringen aan het woelige verleden en de Titanic tegen. Ook aan de Lusitania, een ander groot schip wat aan het begin van de twintigste eeuw veel reizen maakte over de Atlantische oceaan is in Cobh een monument gewijd. Het schip werd in 1915 door een Duitse U-boot getorpedeerd waarbij meer dan 1100 passagiers omkwamen. Vanuit Cobh werd een reddingsactie opgezet en de overlevenden werden door de inwoners van Cobh opgevangen.

Ondertussen had onze gastheer een taxi geregeld om ons naar het vliegveld te brengen. De wagen kwam ruim een kwartier te vroeg, maar de taxichauffeur had geen haast. We dronken eerst nog een kop koffie met Michael en chauffeur John en namen toen afscheid van onze gastheer.
John reed ons eerst nog langs de begraafplaats om de massagraven van de slachtoffers van de Lusitania te laten zien. Hij vertelde ook van honderduit over de omgeving van Cobh en Cork en zette ons na een half uurtje op het vliegveld af.

Precies op tijd ging onze vlucht naar huis en na aankomst stonden we binnen een half uurtje al op het station van Schiphol waar we ondanks problemen met de betaalautomaten nog de trein naar Heerenveen konden halen.

Gisteren hebben we het eindpunt bereikt van onze wandeltocht op de Dingle way. Maar daarvoor moesten eerst nog twee dagen worden gewandeld. Eergisteren was ons een korte tocht beloofd van Dunquin naar Ballydavid. Daarom vertrokken we ook niet zo vroeg, het was al na tienen toen we afscheid namen van onze gastheer Diarmuid O’Donnchadha, die in het winterseizoen actief is als vertaler van Engels naar Gaelic, de taal van Ierland.

Het duurde niet zolang tot we op een pad waren dat een mooi uitzicht gaf op de omgeving. Achter ons zagen we de Blasket eilanden. Regelmatig stonden we dan ook stil om foto’s te nemen. Het was natuurlijk wel jammer dat het niet erg helder weer was, maar regenen deed het in ieder geval niet.

Na een tijdje daalden we weer af naar de hoofdweg en passeerden een beroemde pottenbakkerij waar heel veel toeristen en bussen stoppen. Ook onze dames namen daar een kijkje. Achteraf hadden we misschien ook in het bijbehorende café moeten lunchen, maar we dachten daar nog wel een andere gelegenheid voor te vinden. Het bleek achteraf een vergissing te zijn. We kwamen niets meer tegen en dus moesten we het lange tijd zonder voedsel stellen.

Nadat we verder liepen voerde de Dingle way ons langs een schitterend uitzichtpunt op een klif boven de Atlantische oceaan. We bleven er een tijdje om de nodige foto’s te nemen.
Eventjes verderop was een aantal mensen druk bezig te zijn op de weg met sticks en een balletje. Het bleken Hurling (de nationale sport van Ierland) spelers te zijn die als wijze van oefening een soort van klootschieten beoefende langs de weg.

We kwamen aan het einde van de weg aan een baai waar we aan de overkant Ballydavid zagen liggen. Het zou nog een hele lange, maar fraaie wandeling langs het strand worden. Soms liepen we over het strand vlak langs de zee, soms over het klif waar we een goed overzicht hadden. We waren snel in Ballydavid, maar dat betekende nog niet het einde van de wandeling. We moesten namelijk nog een dorp verder. We deden boodschappen in de winkel van Ballydavid en liepen toen door Boherboy. Pas tegen zessen kwamen we daar aan. De korte wandeling van 14 kilometer bleek achteraf 21 kilometer te zijn.

Gastvrouw Mary Hurley ontving ons vriendelijk en liet ons snel de kamers zien. Ze bood ook aan een restaurant voor ons te reserveren. Het vervoer werd door haar en haar familie mogelijk gemaakt. Met twee auto’s werden we naar het restaurant dat schitterend aan de oceaan was gelegen gebracht. Na het eten werden we weer door hen opgehaald.

We waren moe en gingen niet te laat op bed. Het bleek dat de wandeling zorgde voor een goede nachtrust. ‘s-Morgens kregen we een prima ontbijt voorgeschoteld door Mary en maakten ons op voor vertrek. Ze gaf nog aanwijzingen voor de richting die we moesten lopen en bood aan om  ons naar de voet van Brendan mountain, de berg die we moesten oversteken, te brengen. Janita en ik maakten daar gebruik van. Cor, Judy en Hinke, gewend aan het lopen in de bergen, deden het liever op eigen kracht.

Mary zette ons af aan het begin van de weg en nam afscheid. Wij liepen door en werden even in de war gebracht door de bewegwijzering waardoor we even verkeerd liepen. Door een bewoonster van de streek werden we weer op goede spoor gezet en al snel waren we op weg naar Brendan mountain. Eerst was er nog een spoor, maar al snel moesten we dat verlaten en onze weg zoeken door een soort veenmoeras dat erg nat was. Gelukkig was het spoor door de vele richtingaanwijzers goed te volgen en langzaam klommen we naar het eerste zadel dat we moesten oversteken.

Na die eerste klim lunchten we even en keken achterom of de rest ons al volgde. We zagen nog niemand. Het ging nog verder omhoog: op de top van het tweede zadel hadden we 750 meter bereikt. Onderweg is goed te zien dat deze bergen vroeger werden bewoond door monniken. Er zijn nog steeds sporen te zien van primitieve hutten en landbouw. We pauzeren even bij een Ogham stone. Het is een rechtopstaande steen met aan beide kanten een inscriptie van een Maltezer kruis en een tekst. De tekst luidt vertaald: “Ronan, de priesterzoon van Comgan.

Daarna begint een steile afdaling. Net als bij de klim is het overal nat. Het is een veenbodem met heel veel drassige plaatsen. Je moet goed kijken waar je je voeten neerzet, want soms zak je ver weg in de drassige bodem.
Na een tijdje pauzeren we nog even bij een vervallen bouwwerkje dat misschien ooit een kerkje is geweest en gaan dan verder tot we de weg bereiken. Achterom kijkend zien we dat de rest inmiddels aan de afdaling is begonnen.

We lopen door op de goed begaanbare weg en zien heel veel turfafgravingen aan de kant van de weg. Als we even stil blijven staan zien we onze achtervolgers naderen en we besluiten hen op te wachten en verder het laatste stuk naar Cloghane te lopen. Aan het einde van de weg verlaten we de Dingle way en lopen we over de hoofdweg rechtstreeks naar Cloghane. Ons B&B voor deze nacht blijkt een gezellige pub en restaurant te herbergen. We gebruiken er een goede maaltijd en brengen later op de avond nog wat tijd in de bar door.

Onze kamer biedt een prachtig uitzicht op de omringende bergen en de baai. Als je wat verder kijkt zie je de Atlantische oceaan liggen. De baai valt bij eb helemaal droog.

Morgen wacht de terugreis naar Cork. We gaan eerst met de taxi naar Camp en pakken daar de bus naar Tralee en moeten daar weer overstappen op de bus naar Cork. Vanuit die plaats reizen we verder naar Cobh, de haven van Cork, waar we de laatste nacht in Ierland zullen doorbrengen voordat we weer terugreizen naar Nederland.

Woensdagmiddag waren we aangekomen in Dingle en daar brachten we ook donderdag de hele dag door. Er is genoeg vertier in het vissersplaatsje op de noordkant van het Dingle schiereiland. Er zijn 52 kroegen, restaurants en heel wat winkels. Ook aan de haven is genoeg te zien. Er liggen vissersboten aan de kade, vissers zijn bezig hun netten te herstellen en natuurlijk kun je ook altijd naar de toeristen kijken die langskomen.

In het oude klooster van de Presentation Sisters is de kapel te bezichtigen die vooral bekend is vanwege de mooie gebrandschilderde ramen die zijn ontworpen door de Ierse kunstenaar Harry Clarke. Ook de kloostertuin van het klooster is het bezichtigen waard. Wat vooral opvalt is de grote, maar vooral hele brede boom die met zijn takken de hele begraafplaats van het klooster overschaduwd.

Uiteraard doen we ook een paar souveniraankopen als herinnering aan onze bezoek aan Dingle dat verder opvalt door de bont gekleurde huizen. Een andere attractie is Fungi. Deze dolfijn kwam als jong dier in de haven van Dingle terecht en is daar altijd gebleven. Er gaan boottochtjes om hem te zien, maar door het stormachtige weer varen die vandaag niet uit.

Vrijdagmorgen staan we weer vroeg op. De tocht voert vooral langs de kust naar het plaatsje Dunquin dat aan de westkust is gelegen. Het zal een lange wandeling worden. We wandelen eerst Dingle uit en komen al snel op een smal weggetje richting Ventry. Halverwege klimmen we door een smal paadje de heuvel op. Als we terugkijken hebben we een schitterend uitzicht op Dingle.

Even later zien we aan de andere kant het strand van het plaatsje Ventry liggen dat op 9 kilometer van Dingle ligt. We bereiken het plaatsje sneller dan we verwachten en pauzeren even bij een restaurant waar we wat soep en een broodje eten. Daarna dalen we af naar het strand en maken een wandeling naar de andere kant van de baai waar we het strand weer verlaten.

Via een smal weggetje dat wordt omzoomd door hoge muren die helemaal met braamstruiken etc. zijn begroeid bereiken we de hoofdweg waar we een paar kilometer opblijven voordat we weer rechtsaf kunnen slaan op een weggetje dat ons weer de heuvel opbrengt. Vanaf hier hebben we een goed uitzicht op de hoge kliffen die de kust vormen. Het pad verdwijnt en we volgen de muur die door het veld loopt. We zullen vele kilometers langs deze muur lopen. Onderweg natuurlijk veel schapen, maar ook zien we een aantal vreemde ronde bouwsels in het land. Het zijn Beehive Cells (ze lijken op bijenkorven) die gebouwd zijn door monniken die hier tussen 700 en 800 jaar na Chr. leefden.

Af en toe dalen we en dan stijgen we weer flink. Op een gegeven ogenblik zien we in de verte de Blasket eilanden liggen en als we weer een heuvel over zijn zien we ook het plaatsje Dunquin liggen. Via een steile afdaling bereiken we de weg waar we een schitterend uitzicht hebben over het strand. We denken er bijna te zijn, maar komen bedrogen uit. We moeten nog een paar kilometer lopen totdat we eindelijk het volgende B&B bereiken. Onze gastheer van vanavond geeft ons gelijk als we zeggen dat  we denken dat de afstand meer dan 22 km. is. Volgens hem is het zeker 25 of 26. We zijn negen uur onderweg geweest.

We kijken wel terug op een geslaagde dag. Van de verwachte regen kwam gelukkig weinig terecht, maar als we ‘s-avonds in het restaurant zitten te eten slaat de regen tegen het de ramen.
Morgen een korte tocht naar Ballydavid, volgens de beschrijving slechts vier uur. Volgens verwachting zal het morgen ook weer grotendeels droog zijn.

Als we wakker worden regent het. Soms hard, soms lijkt het bijna droog te zijn. We ontbijten en maken ons klaar voor de wandeling naar Dingle, het vissersplaatsje aan de zuidkust van het schiereiland. Ook John en Jennie melden zich voor de wandeling, Jennie loopt mee en John brengt eerst hun huurauto naar Dingle en zal ons dan onderweg tegemoet wandelen.

We vertrekken in een stormachtige wind. We volgen de weg enkele honderden meters en slaan dan af in de richting van Inch. Daarna nemen we rechts een weggetje dat volgens het bord naar Minard Castle leidt. Het is een klein weggetje dwars door de landerijen dat langzaam omhoog kruip. Ondanks de bewolking is het uitzicht op de valleien en landerijen nog steeds prachtig.

Minard Castle is een vervallen kasteeltje dat aan de kust staat en ooit is verwoest door een aanval van Cromwell. We nemen even de tijd om het kasteel te bekijken (van afstand, want op een bord wordt gewaarschuwd voor vallend puin) en lopen dan door in de richting van Lispole waar we de lunch zullen gebruiken. Het regent af en toe flink en regelmatig schuilen we dan ook voor de buien.

Als we verder lopen komt John ons tegemoet. Hij heeft de auto geparkeerd in Lispole en volgens hem is het nog een uur lopen naar de benzinestation waar we kunnen lunchen. De wandeling gaat over enkele kleine weggetjes en af en toe komen we door kleine nederzettinkjes van een enkele boerderijen. Na een uur bereiken we Lispole en pauzeren daar. De eigenaar van het benzinestation tipt ons over een pub in Dingle waar elke avond traditionele Ierse muziek wordt gespeeld.

We gaan weer verder zonder John die terugrijdt naar Dingle en daar vandaan ons weer tegemoet zal lopen.  We maken een praatje met een schapenboer die Nederland erg goed kent omdat hij regelmatig in ons land is voor de handel. Vlak daarna gaan we van de weg af en voert de route door het land. We lopen over een paar paden die erg modderig zijn en regelmatig moeten we door of over hekken. Dat laatste wordt gemakkelijk gemaakt door de houten of stenen trapjes die naast de hekken zijn gebouwd.

Na een kleine twee uur doemt John weer op, hij heeft anderhalf uur gelopen om ons te vinden en dat is dus ook de tijd die we nog voor de boeg hebben. We moeten een grote vallei oversteken en wandelen eerst een hele tijd op een pad voordat we een brug bereiken waar we de rivier kunnen oversteken. Dan is het nog een lange weg omhoog voordat we vanaf de top Dingle zien liggen. Droog aankomen zullen we niet, het begint te spoelen en het regent stevig door tot we Dingle bereiken.

We zoeken ons B&B op waar we twee nachten zullen verblijven en worden hartelijk ontvangen door eigenaresse Marian McCarthy. Onze modderige schoenen trekken we uit en Marian biedt aan om ze schoon te maken zodat we vrijdag weer met goed schoeisel verder kunnen lopen.

Zo’n wandeling maakt natuurlijk erg hongerig en we laten ons de maaltijd in het Dingle hotel dat vlak bij de haven ligt dan ook goed smaken. Ook een pint Guinness gaat er wel in. Daarna gaan we naar de pub met de naam ‘The Courthouse’. Het duurt lang voordat de muziek begint, maar het wachten is de moeite zeker waard. Tot een uur of twaalf treden verschillende lokale artiesten op en er hangt een gezellige sfeer.
Morgen blijven we nog in Dingle en zullen we het stadje gaan verkennen. We hopen daarbij op wat beter weer dan vandaag.

Vandaag maakten we dan de eerste wandeling over het Dingle schiereiland. Om acht uur kregen we eerste een stevig Iers ontbijt voorgeschoteld door Kathleen Daley die elke keer maar weer kwam vragen of we wel genoeg hadden en ons op het hart drukte dat wat extra moeite voor haar geen enkel probleem was.

Even later zwaaide ze ons uit en gingen we op weg naar Annascaul waar we opnieuw de nacht gingen doorbrengen in een B&B. In de winkel van het benzinestation kochten we eerst nog wat broodjes etc. voor onderweg en daarna sloegen we de weg in die ons naar de Dingle Way zou brengen, het wandelpad over het schiereiland. Al snel bereikten we het pad en begonnen we aan een klim over de heuvels die ons een goed uitzicht boden op de valleien en bergen om ons heen.

De harde wind die gisteren nog het land geselde was gelukkig in kracht afgenomen en de temperatuur was ook een stuk beter. Het duurt dan ook niet lang of de eerste jassen gaan al weer uit. Het is bewolkt, maar regen wordt vandaag niet  verwacht.

De bewegwijzering van het pad is uitstekend en we hebben dan ook geen enkele moeite om op het juiste pad te blijven. We verlaten de landerijen en lopen een hele tijd door een vlakte die wordt onderbroken door verschillende kleine stroompjes. Het land is ideaal voor de schapen die er grazen en er blijkbaar van genieten. Ze kijken de wandelaars verbaasd na en komen niet te dichtbij.

We komen weer op de weg en vlak bij een boerderij pauzeren we even en drinken we wat. Het pad gaat weer van de weg af en we klimmen weer naar boven om daar opnieuw zicht te hebben op de Atlantische oceaan, maar nu aan de zuidkant van het schiereiland. We zijn nu vlak bij het dorpje Inch en we zien het brede strand dat daar ligt. We dalen af naar het dorpje en drinken een kop koffie in een restaurant. We maken een praatje met een echtpaar uit de buurt van Boston. Ze vinden het een hele prestatie dat we dat hele stuk per voet afleggen.
Op het terras van het restaurantje eten we onze lunch en gaan dan op weg. We zoeken het pad weer op en vervolgen onze weg die aan beide kanten wordt omzoomd door grote struiken fuchsia’s. Onderweg maken we nog een praatje met een boer die bezig is zijn omheining te repareren. Die omheiningen worden gemaakt van keien die op elkaar worden gestapeld. Het is een bijzonder gezicht als je die velden tegen de hellingen ziet die worden gescheiden door die kunstig op elkaar gestapelde stenen.

We komen weer op de weg en zien in de verte Annascaul liggen. In een veld zien we nog een ‘standing stone’, een rechtopstaande steen die ooit lang gelegen door de oude bewoners van Ierland zijn neergezet door het hele land heen. Waarom die stenen daar ooit zijn neergezet? Misschien als wegwijzer?

We lopen het dorp binnen en worden begroet door een inwoonster die bezig is om in een klein hoekje een tuintje in te richten. Het blijkt onze gastvrouw voor deze nacht te zijn. Ze vraagt ons om even door te lopen en dan rechts af te slaan naar haar gasthuis. Als we daar komen staat ze al bij de deur te wachten.
Ze vertelt meteen dat er iemand voor ons heeft gebeld. Het is Jenny Hartman die samen met John ook net is aangekomen vanuit Nederland waar ze een paar dagen hebben doorgebracht. Ze zijn hier een paar dagen en gaan dan weer terug naar Canada.

We gaan ‘s-avonds met hen eten in de South Pole Inn en zien elkaar morgenochtend weer. Ze lopen dan mee op de wandeling naar Dingle waar we twee nachten zullen blijven.

We zijn er een paar dagen tussenuit. Samen met Cor en Judy die vorige week aankwamen in Nederland gaan we wandelen in Ierland. Ook een vriendin van Judy heeft zich bij het gezelschap gevoegd en ook weer een schoonzuster daarvan. Dat was tenminste de bedoeling, maar het liep wat anders.

Lees verder →